شمارهٔ ۷۹

هوش مصنوعی: در روز قیامت، حتی اگر زلف‌های تو به زنجیر تبدیل شوند، دل من از آتش دوزخ نگران نخواهد بود؛ تنها به این فکر می‌کنم که آیا دل من ناراحت خواهد شد یا نه.

هوش مصنوعی: جگرگوشه‌ام آن لب زیبا و دل‌انگیز توست. به‌هیچ‌وجه نمی‌توان از زندگی و عشق به تو سیر شد.

هوش مصنوعی: تا وقتی که موهای تو از نظر پنهان است، سر و طرحی پیدا نیست. وای به حال دل اگر این رشته‌ای که به تو مرتبط است، محکم‌تر و گره‌خورده شود.

هوش مصنوعی: تو زود می‌روی و من همچنان منتظر روزهای گذشته‌ام. بین ما صلح و جنگی وجود دارد تا زمانی که بچه‌ام بزرگ و به تدبیر و فهم برسد.

هوش مصنوعی: نگرانی‌ام از زیبایی و نرمی چانه‌ات است که مبادا دل من را به سمت خود بکشاند و در عمق عاشقی غرق کند.

هوش مصنوعی: ابروی تو همچون تیغی در دستان چشمانت است و اگر این دو در حالت مستی قرار گیرند، می‌توانند دنیا را دستخوش فتنه کنند.

هوش مصنوعی: این گفته درباره موضوعی است که به نظر می‌رسد واقعی نیست، ولی در حقیقت جنبه‌ای از واقعیت دارد و نمی‌توان آن را صرفاً یک خیال یا تصویر دانست.

هوش مصنوعی: غمزهٔ زیبا و فریبای تو باعث شده که قلب من از عشق تحمل درد کند. نگران نباش، این احساسات و جراحات فقط مختص تو نیست و بر دل همه اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اثر دیدار تو آنچنان است که حتی چیزی سخت و غیرقابل نفوذ مانند سنگ نیز از مستی فرار می‌کند. بعید است که کسی با وجود چنین حالتی، به شیر تبدیل نشود.

هوش مصنوعی: در آغاز، از درد دل و رنجی که داشتم، به اندازه‌ای غمگین شدم که شبیه به خونی شیرین و قوی به نظر می‌رسید. این کودک که آرام نمی‌گرفت، نشان از این داشت که این تلخی و اندوهی که در من است، به زودی به شادی و خوشحالی تبدیل نخواهد شد.

هوش مصنوعی: عزیزم، می‌گویی این زندگی به چه دردی می‌خورد؟ من، ای عاشق پیر، این زندگی را برای خدمت به قدم‌های محبوب می‌گذارم.

هوش مصنوعی: اگر آن امیر عرب و شمشیر جهانگیر نباشد، در این صورت اگر کارد هم باشد، جهان به همه شمشیر تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم توصیف و ستایش تو را بگویم، می‌ترسم که این کار باعث شود همه جا به سر و صدا و فتنه بیفتد و مرا تکفیر کنند.

هوش مصنوعی: بهتر است از ویژگی‌های تو صحبت نکنم، زیرا خواب و خیال‌ها از آن مرحله گذشته‌اند که بخواهند تعبیر و معنی پیدا کنند.