شمارهٔ ۷۴

هوش مصنوعی: اگر بلبل به خاطر ظلم باغبان قلبش پر از غم و آتش باشد، در آتش عشق من که نوگل من را در دست دارم، چه حالتی خواهم داشت.

هوش مصنوعی: من در دنیایی بی‌انتهای سرگردان هستم، مانند آهوئی که در هر سمت که برگردم، شکارچیانی با تیر و کمان آماده‌ای را می‌بینم.

هوش مصنوعی: در این حال عجیب، ای پروردگار، کسی که مراقب و نظارت بر رفتارهاست می‌گوید که دل من پر از شوخی و شادی است، اما چهره‌ام از او پنهان است.

هوش مصنوعی: با یک لبخند تو، من را از گریه و اندوه نجات دادی، گویا لب‌های تو خاصیتی دارند که مانند جواهرات باارزش، گرانبهاترین احساسات را به ارمغان می‌آورند.

هوش مصنوعی: به امید یافتن گوهری ارزشمند، خودت را در دریا غرق می‌کنی، اما من نگفتم از این آرزو دست بردار، زیرا دریا می‌تواند جانت را به خطر بیندازد.

هوش مصنوعی: از صدای دل‌انگیز عراقی، آتش شوق در دل من شعله‌ور می‌شود. بیا، ای نوازنده، پرده را بزن؛ چرا که روح من در اندوهی عمیق از سرزمین آذربایجان به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: به ازای هر قدمی که این شتر برمی‌دارد، هزاران دل به پای او می‌غلطند. ای پروردگار، کدام یک از دل‌های عاشق در این وسیله (محمل) نشسته‌اند؟

هوش مصنوعی: نسیم ملایم، آرام و با احتیاط از کنار آن زلف پیچیده عبور کن؛ چرا که در هر انحنا و خم این زلف، هزاران پرنده وجود دارند که در آن جا لانه کرده‌اند.