شمارهٔ ۶۲

هوش مصنوعی: هر روزی که به خانه‌ی می‌فروشی بروم، دیگر نه خبری از شراب و نه از ساقی و نه از ظرف شراب هست.

هوش مصنوعی: امشب مهمان من است و می‌دانی ای ساقی، در چنین شب‌هایی چه اتفاقاتی ممکن است بیفتد.

هوش مصنوعی: ای نوازنده، پا را محکم بر زمین بزن و چنگ بزن. به شیخ بگو که از حسد، کیک به شلوار می‌افتد.

هوش مصنوعی: دست‌کشیدنی بزنید که به خاطر شادی و شعف، آسمان به چرخش درآید و شاید از این حرکت، چیزی به زمین بیفتد.

هوش مصنوعی: بس کن ای دل، عشق و بازی‌های شیدایی‌ات را. می‌ترسم که عشق تو آنقدر قوی شود که به چشم دیگران بیفتد و آن‌ها هم بیمار محبت بشوند.

هوش مصنوعی: واعظی که در واقع صداقت و حقیقت را در زندگی خود پیش می‌گیرد، اگرچه تحت تأثیر نوشیدنی‌های مست‌کننده باشد، بر کسی که مست شده و نمی‌تواند به خود بیاید، غلبه دارد. در واقع، هشیاری واقعی در ناخودآگاهی وجود دارد.

هوش مصنوعی: گیسوان خود را باز کن تا صبح زود آن را به هم بریزد، کار به جایی می‌رسد که باید گردن‌بند ببندی.

هوش مصنوعی: دل آشفته و پریشان من به خاطر چشمان تو به سوی زلفت می‌نگرد، زیرا وقتی انسانی مست به بازار می‌افتد، همه چیز دستخوش آشفتگی و ناهنجاری می‌شود.

هوش مصنوعی: شاید موی بلند او که بر دور گردن حلقه زده، باعث شود که به درون چاه تاریکی بیفتد و گرفتار شود.