شمارهٔ ۱۴۴

هوش مصنوعی: من از تمام نام‌ها و شناسه‌ها جدا هستم و به هر شکلی که عشق تو می‌گوید وجود دارم.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ی تنهایی و جدایی از تو، احساس می‌کنم که چیزی درونم شکسته و پیر شده است. اما وقتی بوی نزدیکی و وصال تو را حس می‌کنم، دوباره جوان و سرزنده می‌شوم.

هوش مصنوعی: گاهی به خاطر خشم و قهرت، من درویش و بی‌چیز هستم، و گاهی به خاطر لطافت و محبتت، احساس می‌کنم که پادشاه و صاحب‌اختیار جهان هستم.

هوش مصنوعی: گاهی به صورت دیوانه‌وار از شادی و سر و صدای بچه‌ها رقصان می‌شوم، گاهی هم در خرد و عقل فلسفی ارسطو غرق می‌شوم.

هوش مصنوعی: گاهی در جستجوی تو به دربان مسجد می‌روم و گاهی هم به دنبال تو به سوی میخانه روانه می‌شوم.

هوش مصنوعی: گاهی از شدت درد، مانند ابرها اشک می‌ریزم و گاهی از درد، مانند گلستان خوشحال و خندان هستم.

هوش مصنوعی: گفت و گو را مانند موم که در گرمای آفتاب نرم می‌شود، کوتاه می‌کنم؛ زیرا هر چیزی که مورد نیاز عشق تو باشد، همان را انتخاب می‌کنم.

هوش مصنوعی: لطفاً بال و پر من را نشکن، چون من سال‌ها در این آشیانه پرورش یافته‌ام و تحمل سختی‌ها را دارم.

هوش مصنوعی: اگر دل من بشکند، بابت این موضوع ناراحت نیستم، چون دلشکستهٔ آن محبوب زیبا هستم.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در مسائل و مشکلات زندگی غرق شده‌ام، به گونه‌ای که انگار زمان زیادی را صرف مبارزه با چیزهایی کرده‌ام که زیبایی و جذابیت دارند.

هوش مصنوعی: تصاویر و خیال او به چشمم می‌آید، یا اینکه من در حال مستی و سرخوشی به حدی غرق در خود هستم که نمی‌توانم ((خود)) را بشناسم.

هوش مصنوعی: دیشب با مهربانی خداوند به من گفت که من نه در زمین هستم و نه در آسمان.

هوش مصنوعی: نخواهم اجازه دهم که به گماشتگی و قوس و نشیب زیبایی موهای تو گرفتار شوم، زیرا من در حال حاضر در چنگال عشق تو هستم و این را نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: با من به اشتباه فکر نکن و مرا به بی‌اعتباری و عدم وجود نسبت نده. ای زاهد، برو به راه خودت؛ من چیزی نیستم که تو انتظارش را داری.

هوش مصنوعی: ای صوفی، تو هم به مکتب سه‌گانه‌ات من را دعوت نکن که من از بوی آن عده خاص بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: من نه آدم خشک و متعصبی هستم که فقط به مسائل دینی بپردازم و نه صوفی‌ای که به دنبال حالات روحانی و عرفانی باشد. همچنین به فلسفه‌های یونانی هم اعتقادی ندارم.

هوش مصنوعی: مربی من در این دنیا، بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شخصیتی است که با محبت و دوستی‌اش، مرا از مشکلات و بلاها دور کرده است.

هوش مصنوعی: هر کس به نوعی خود را مشغول کرده و سعی دارد چیزی را به دیگران نشان دهد، اما من با تمام وجود به چیزی که در درونم است، می‌پردازم و به آن ایمان دارم.

هوش مصنوعی: به آرامی و با زحمت به دنبال کاروان دوست حرکت می‌کنم، تا هر کسی که مرا می‌بیند بگوید که من از این کاروان می‌آیم.

هوش مصنوعی: ان‌شاءالله تا زمانی که از منجمد کننده (سگ) خود رها شوم، که به هیچ کس نمی‌توانم بگویم از دوستانم چه می‌گذرد و هر کس را یارای این کار نیست.

هوش مصنوعی: مرا حقیر و کوچک مشمار، زیرا من بر روی زمین نیستم بلکه در عرش و بلندی‌ها قرار دارم، چون من از وجودی پاک و زنده برخوردارم.

هوش مصنوعی: اما از فراز و نشیب سرنوشت، مدتی است که مانند دانه‌ای در زیر آشیانه هفت آسمان به سر می‌برم.