شمارهٔ ۱۳۸

هوش مصنوعی: اگر از کمان ابروی دل‌فریب خود تیر غمزه را رها کنی، طبیعی است که برای به دست آوردن بهای عشق او، ارزشش را دارد که دو هزار بار خون بریزی و جان خود را به خطر بیندازی.

هوش مصنوعی: هر جا که بروی یا هر کاری که کنی، من خودم را در برابر تو محافظت می‌کنم و نمی‌خواهم که دل دیگران را بشکنی یا ارتباطشان را قطع کنی.

هوش مصنوعی: من آن چیزی را می‌کشم که بتوانی با ناز انجام دهی، و گاهی به دیگران نمی‌گویم، چون می‌دانم که به دنبال دعوا هستی و بهانه‌ای برای ظلم کردن به من داری.

هوش مصنوعی: دل مرا به آتش کشیدی و به خاطر ظلمی که به من کردی، من هم از حس غیرتم اقدام کردم. تو هر کاری که می‌دانی را انجام بده، ای معشوق، زیرا هر چیزی که به ما رسید از طرف ماست.

هوش مصنوعی: ای جوان! وقتی با نگاه مژگانی که جان را می‌ستاند مرا از پا درآوردی، چه خواهد شد اگر برای یک لحظه به عقب نگاهی بیندازی و از من خداحافظی کنی؟

هوش مصنوعی: از اثر نگاه تو، در دنیا دچار بلایی شدم و هر شب تنها ایستاده‌ام تا به قضاوت تو بپردازم. اکنون نمی‌دانم ای پری، در مورد زندگی مردم چه کارهایی انجام می‌دهی.

هوش مصنوعی: من نه در نزد خودت از تو دعوتی دارم، نه از جایی که متعلق به خودم است، تو را می‌رانم. نه تو به من به‌طور قطع می‌گویی که نمی‌توانی مرا در کنار خود نگه‌داری و نه آنقدر با من بی‌رحم هستی که مرا بکشی یا به من دارویی بدهی تا آرام شوم.

هوش مصنوعی: میوه‌ی رطب به خاطر خاری که از طرف تو دارد، مانند تلخی زهر است که به دلیل غم و مصیبت تو به شیرینی شکر تبدیل می‌شود. چون تو در مقایسه با دیگران جایگاهی نداری، ای محبوب، لطف کن و جای خود را مشخص کن.

هوش مصنوعی: چه ظلم بزرگی است که آن نور ضعیف، نتواند از دست تو، دل‌ربا به فدای چشمان تو ای جوان، که تو مرا به کشتن می‌دهی و بعد مرا رها می‌کنی.