شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: بگذار چشمم به آنهایی که از کنارم می‌گذرند، باشد. این نشانه‌ی پاداش کسی است که نتوانست ارزش بودن با دوستانش را درک کند.

هوش مصنوعی: ای ابر بهاری، دوباره باران نریز. امروز چشمان من به طوفانی گرفتار شده و جایش را باران گرفته است.

هوش مصنوعی: خدایا، نگذار کسی مانند من با چشمانی حیران در جستجوی معشوق بماند، در حالی که یک چشم به او و چشم دیگر به افرادی که بار سوار می‌کنند، دوخته شده است.

هوش مصنوعی: ما سوار بر شتری شدیم، اما دل‌مان هنوز پیش محبوب مانده است. کار من به مشکل برخورده و با وجود این که هم‌سفرانی دارم، احساس تنهایی می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای باربر، تو را به خدا قسم، آرام‌تر بران! شاید این دل‌های امیدوار دوباره به او نگاه کنند.

هوش مصنوعی: در یک زمانی، جوان زیبا و بهترین روزها را تجربه کردم، اما اکنون تنها خاطرات آن روزها برایم باقی مانده و به آن‌ها با حسرت نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر روزی مانند ستاره‌ای درخشان دوباره به وجود بیاید، هر شب به شمارش ستاره‌ها می‌نشینم، مانند چشمی که به شب می‌نگرد.

هوش مصنوعی: درد و دل‌های من که از ضعف و ناتوانی‌ام ناشی است، بی‌آنکه با دوستم در میان بگذارم، باقی مانده است. ای جمعیت راه‌پیمایان، لحظه‌ای توقف کنید تا کمی آرام بگیرم.

هوش مصنوعی: گل‌های شادی در روزهای جدایی از بین رفتند، بهار را دریاب و به گلستان توجه کن، ای زیبایی بهار.

هوش مصنوعی: ما از پا افتاده‌ایم، لطفاً از کنارمان عبور کن و ما را در این بیابان تنها نگذار، ای سرور شوالیه‌ها.

هوش مصنوعی: رحمت و برکت به روزه‌داران از لطف و کرم خداوند چیز عجیبی نیست. ای ابر، حالا باران را بر سر میگساران بریز.

هوش مصنوعی: اگر چشم زمان بر وضعیت ما بگرید، دلیلش این است که اگر الطاف پادشاه شامل حال گناهکاران نشود، هیچ امیدی به بهتر شدن اوضاع نیست.

هوش مصنوعی: فرمانروای جهان آخرت، که دارای نعمت‌های بی‌پایان است، خالق و پرورش‌دهنده‌ی بندگان است و نیز رهبری برترین‌ها را بر عهده دارد.

هوش مصنوعی: باد بهاری بر معشوق بوزد، ای کسی که در دوری تو همچنان قلبی غمگین و پر از درد دارد.