شمارهٔ ۱۱۸

هوش مصنوعی: ای معشوقه، تو که با نگاه فریبنده‌ات دین و ایمان من را از من گرفتی، گویی سحری بر چشمان من گذاشتی که نمی‌توانم حقیقت را ببینم.

هوش مصنوعی: عشق تو مانند آتش، دل من را به آتش کشیده و حالتی از دیانت زرتشتی به آن داده است. دل معجزه‌آسا و سینه‌ام مانند خانه‌ای پر از آتش است.

هوش مصنوعی: اگر در بهار، لاله و نسرین به باغ بروند، این زیبایی‌ها سال‌ها از چهره او و لاله و نسرین من بر می‌خیزد.

هوش مصنوعی: عشق من و ستم او هرگز از یاد نمی‌رود. من به خاطر محبتش قسم خورده‌ام و او به خاطر انتقام من.

هوش مصنوعی: اگر این حقیقت باشد که عطر از نسرین بلند می‌شود، شگفتی نیست که از سوسن عطر خوشبوتر به مشام برسد، این نسرین من.

هوش مصنوعی: چون بوتیمار به دور لب‌های تو که موجب حیات جاودانی است، جان بیچاره‌ام را فدای عشق تو خواهد کرد.

هوش مصنوعی: وقتی که سرم را روی بالش می‌گذارم و به یاد آن چهره زیبا می‌افتم، احساس می‌کنم که همانند گذاشتن یک تکه خاردار بر سرم است.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی، خونم را در زمانی بریزم که تیر آسمانی به ناله درآید، وقتی که خورشید با ماه و ستاره‌های دیگر درخشان شود.