شمارهٔ ۱۱۴

هوش مصنوعی: سر سنگین من تا چه زمانی باید در دست من بماند؟ ای ساقی، از تو خواهش می‌کنم که جرعه‌ای سنگین به من بدهی، زیرا از روی سبکی روح و کمبود عقل، احساس می‌کنم که دور آسمان را می‌چرخم و به زمین می‌افتم.

هوش مصنوعی: صبر من با تجربیات تلخ زندگی که شبیه سنگ است، تَرک برداشت. می‌خواهم یکی از خُم‌ها را به دست بگیرم تا بتوانم در سایه‌اش به آرامش برسیم و در امان بمانم.

هوش مصنوعی: بر پیشانی من از غم نریزید چون کسی که به مهمانی ناشناخته آمده، از دردهای قدیمی که بر جانم سنگینی می‌کند، از اینجا نرود.

هوش مصنوعی: دست من را به پرچین زیبایی بزن تا در این دریا که تحت تأثیر باد مخالف است، دچار مشکل نشوم و کشتی‌ام نغلطد.

هوش مصنوعی: در دل شب تار، روز من را نمی‌بینم و هنگامیکه به آن فکر می‌کنم، احساس می‌کنم که در حال زیر پا گذاشتن عواطف و احساسات واقعی‌ام هستم.

هوش مصنوعی: من در دوران خودم که شبیه به فلسفی بزرگ مثل فلاطون هستم، در برابر بدبینی و غم‌ها نشسته‌ام و از آسیب‌ها و چشم‌بدها پرهیز می‌کنم.