شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: چرا که اشک‌هایم دارند تمام می‌شوند و من به یاد آن آتش و آلامی افتادم که از پا تا سرم را در برگرفته است.

هوش مصنوعی: جزای من این است که به دانه پاسخ ندادم، پس مرا در دام خود بینداز و به زخم دل، سنگ عشق، بال و پرم را بگیر.

هوش مصنوعی: دیگر کسی نیست که با او تبادل حال کنم، جز تو. بیا، بیا که وقتی دردم تنها تویی، دیگر غم نخورم.

هوش مصنوعی: هر چند به سن چهل سالگی رسیده‌ام، اما هنوز مانند یک کودکان معصوم در لذت و شیرینی شوخی‌ها غرق می‌شوم.

هوش مصنوعی: ای آفتاب صبح امید، شب تمام شده و اکنون سر خود را بالا کن که من با قمرم ناامید و ملالت‌زده هستم.

هوش مصنوعی: پزشک از آن معشوق بی‌رحم که قلبش را به چندین قسمت تقسیم کرده، بپرسد که من چه دردی دارم، زیرا من از وضعیت خودم بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: چقدر داغ و دردناک بود که نگاه تو بر دل شکسته‌ام افتاد، زیرا می‌دانم که تا سحر نمی‌توانم بخوابم و فقط از ناراحتی ناله می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو از ماجراهای زندگی‌ام عبور کرده‌ای، حالا بیایید ببین که بدون تو چه حال و روزی دارم و چه فکری به سرم می‌زند.

هوش مصنوعی: اگر امید نجاتی از سوی دشمن جان باشد، دیگر امیدی نیست که از دست دوست جانم را بربایم.

هوش مصنوعی: هرگز به دل وفادار خودت خیانت نکن، چون همیشه به خوبی نمی‌توان به چنین دلی اعتماد کرد و از آن می‌توان انتظار داشت که به کسی دیگر محبت ورزد.