شمارهٔ ۱۰۲

هوش مصنوعی: هر لحظه از یاد تو با چشمانی که از تو دورند، گریه می‌کنم و موهایم به یاد تو حکم چشمی را دارند که از تو جدا شده‌اند.

هوش مصنوعی: اشک‌های رنگین از چشمانم به صورت من می‌ریزد. من سجده بر روی بت زیبایی دارم و وضویم از خون است.

هوش مصنوعی: به چه قسمی می‌توانم سوگند یاد کنم که من از تو خسته و دلشکسته‌ام، اما به موی تو سوگند که من همچنان در عشق و شیفتگی تو سرگردان و حیرانم.

هوش مصنوعی: شراب هر نوع غم و اندوه و ناراحتی را می‌زداید، و اگر فروشندگان این شراب از خاک ظرفی بسازند، آن ظرف می‌تواند همه مشکلات را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: با وجود تو، هر باده‌ای که از گل رنگین نوشیدم، در زمانی که از تو دور هستم، به خون تبدیل شد و از گلویم بیرون آمد.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توان از زیبایی تو تحمل کرد؟ خودت قضاوت کن، در حالی که من از جنس آهنم و تو چقدر زیبا و دلربا هستی.

هوش مصنوعی: می‌گویم در شب تاریک به سر راهت می‌آیم و بوی تو را استشمام می‌کنم، زیرا ممکن است بی‌خبر از در بیایی و پا روی من بگذاری.

هوش مصنوعی: من امشب انتظار دارم که آسمان با آرامش و نرمی به سمت من بیاید، چرا که به خاطر محبوبی که دیوانه‌گونه رفتار می‌کند، به صلح آمده است.

هوش مصنوعی: ای عشق، برای درمان زخم قلبم تدبیری جدید بیندیش، چرا که من دیگر نمی‌توانم عطر خوش آن گل سیاه را استشمام کنم.

هوش مصنوعی: من آنقدر ارزش و مقام ندارم که سرم را به خاطر کسی خم کنم، اما در خیال خود می‌پندارم که حتی خاک پای کسی در کوچه‌ام هم احترام و اهمیتی دارد.

هوش مصنوعی: کودکان منتظرند که چه پیش خواهد آمد، آه که چه مدت از پاهای من این زنجیر را بردارید ای زیبای زلف دار.

هوش مصنوعی: شکایت از کینه‌توزی حریف در این موضوع است، در حالی که او خود به طور پنهانی نگاهی به من داشته است.