شمارهٔ ۷۰ - در مدح یکی از شیوخ و قاضیان

هوش مصنوعی: اگر دل از محبوبان بکنم، در دلبری تو، ای محبوب‌ترین، جانم را فدای تو می‌کنم تا بتوانم از دل ببری.

هوش مصنوعی: هر کسی که به زیبایی تو نگاه کند، از دغدغه‌های جان و دل خود رهایی می‌یابد.

هوش مصنوعی: قیمت و ارزش شاخ و برگ زیبایی صورتت، از ارزش بت‌های آذری هم بیشتر است.

هوش مصنوعی: با آزادی کامل مانند نی در حال نواختن، در مقابل تو ای بزرگوار، خود را در خدمتگذاری قرار داده‌ام.

هوش مصنوعی: انسان را مانند فرشته‌ای دیوانه کرده است، حوری‌ای که نمی‌دانم جانم را گرفته یا پری است.

هوش مصنوعی: من هر چه از خوبی‌های تو می‌گویم، به خاطر این است که تو را نیکوترین می‌بینم.

هوش مصنوعی: سخن از زیبایی تو به قدری دلنشین است که می‌تواند نشان‌دهنده معجزات پیامبران باشد.

هوش مصنوعی: اگر لب‌های تو به بوسه‌های شباهت پیدا کند، به خاطر عشق مه، جانم فدای تو می‌شود و از این عشق، به مشتری شباهت می‌یابد.

هوش مصنوعی: لبانش نرم و شیرین مانند شکر هستند و چشمانش زیبایی خاصی دارند که به زیبایی شراب می‌ماند.

هوش مصنوعی: روزی که من در دل نوشیدنی از لعل تو را در خود دارم، از ظلم و ناحقی که بر سرم رفته، خون می‌ریزد.

هوش مصنوعی: تبریز مرکز ایمان و اسلام است؛ کفر و بی‌باوری در یک سو قرار دارند، نه همچون زلف‌های خوشبو و زیبا.

هوش مصنوعی: چهره تو با غبار آسیب‌دیده‌ای پوشیده شده که مانع از تابش نور آفتاب می‌شود.

هوش مصنوعی: در هیچ زمانی قمر، نشانه محبت نیست. من این قضاوت را به پیشگاه داور می‌برم.

هوش مصنوعی: در زمان عدالت او، کسی وجود ندارد که به کفر گرایش داشته باشد.

هوش مصنوعی: در جهان دیگر، بخشندگی و عظمت فراوانی وجود دارد.

هوش مصنوعی: والی ملک ولایت کسی است که از عشق ورزیدن به اولیا و اهل معرفت، بر تخت حکمرانی نشسته است.

هوش مصنوعی: آن کسی که زیر سلطنت و عظمت او قرار دارد، بر تمامی جهان و چرخ زمان تسلط و چیرگی دارد.

هوش مصنوعی: آن سلیمانی که از اجرای حکم و فرمان خود شرم دارد، انگشتری را که نشانه قدرتش است، از دستش درآورده است.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که ارزش و مقام یک ایوان ساده به اندازه‌ای است که اشراف و بزرگان قصر قیصر هم نمی‌توانند به آن دست یابند. به عبارت دیگر، گاهی چیزهای ساده و کوچک ممکن است ارزش بیشتری از مقام‌های بلند مرتبه داشته باشند.

هوش مصنوعی: برای حفظ خاطر او، هر شب ماه به زیبایی در آسمان می‌درخشد و ستاره‌ها به مانند لشکری در اطراف او هستند.

هوش مصنوعی: سرنوشت و تقدیر انسان‌ها تحت تأثیر قهر و محبت اوست؛ برخی از این تأثیرات منجر به بدبختی و برخی دیگر به خوشبختی آنها می‌شود.

هوش مصنوعی: زیر سایه‌ی عظمت و شکوه او، مقام و رتبه‌ی آسمان‌ها مانند تشت و مجمعی از گردانان خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر برق بدون اجازه‌ی او درخشش داشته باشد و ابر بدون آغوش محبت او طلب باران کند، هیچ‌کدام نتیجه‌ای نخواهند داشت.

هوش مصنوعی: خشم او مانند برق است که نشان از نیش زهرش دارد، اما لطف او مانند ابر است که از اشک خون گریه می‌کند.

هوش مصنوعی: قلم در آب تاریکی افتاد زیرا که بی‌دقتی در وصف او نوشته می‌شود.

هوش مصنوعی: ای کسی که مانند ستاره‌ها با نور هدایت، رهبران را در مسیر دین هدایت می‌کنی.

هوش مصنوعی: آسمان به‌تنهایی و بدون نیاز به پا و سر، با قدرت عظیم خود در حال حرکت است و این نشان‌دهنده‌ی نیازی به هیچ‌چیز دیگری ندارد.

هوش مصنوعی: دست تو همچون دریا در generosity (سخاوت) دل‌های گرانبها می‌ریزد، اما کسانی که از فقر بی‌زارند، بر خود می‌نالند.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که دارم، صدای ناله‌ام بلند شده است، و آب دریا به خاطر این غم، تبدیل به گوهری ارزشمند شده است.

هوش مصنوعی: زمان آن رسیده که عشق را بپذیری و از شرم و خجالت رهایی یابی.

هوش مصنوعی: با رعایت حال دیگران و کمک به آنها، می‌توانی از درد و رنج آنها بکاهی.

هوش مصنوعی: سرو مانند عید بزرگ و خوشایند به همراه بادهای خوشبختی و فرخنده برای تو باشد.

هوش مصنوعی: من به مانند هلال ماه در روزهای عید، در روزهای روزه‌داری زرد و نحیف شده‌ام.

هوش مصنوعی: شعرهایی که دربارهٔ خرد و دانایی صحبت می‌کنند، همانند ستاره‌ای هستند که مثل یک گوهر ارزشمند می‌درخشد.

هوش مصنوعی: شعر من به مانند جادو است و این جادو به من اجازه داده تا هنر شاعری را به دست آورم و به نوعی من را به ساحر تبدیل کرده است.

هوش مصنوعی: تو به خوبی می‌دانی که وقتی به مهارت در بیان و مفهوم رسیدم، ارزش اشعاری که سروده‌ام را درک می‌کنی.

هوش مصنوعی: هر لحظه از روح و شخصیت من، نوری تازه و زنده می‌تابد و این نور نشانه وجود روحی پاک و روشن در من است.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم درباره کسی جز تو سخن بگویم، زیرا ستایش دیگران به خوبی تو نیست و فاقد ارزش است.

هوش مصنوعی: نقص و کمبودی در ستایش وجود دارد و قصوری در ارتباط با دشمنی سبب شده که این وضعیت، باعث ننگ و بدنامی شاعر شود.

هوش مصنوعی: چرا شعر معزی به شهرت رسید و این شهرت به خاطر لطف‌های کمال سنجری است؟

هوش مصنوعی: حکومت محمود دیگر وجود ندارد، اما نام او همچنان زنده است و این امر به دلیل ستایش‌های عنصری از اوست.

هوش مصنوعی: شعر ساختن به خاطر ستایش‌گر است و همچنین از طرف آنچه مورد ستایش قرار می‌گیرد، شاعر به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر رحمت و محبت تو به قلب برسد، آن قلب مانند زر ناب و باارزش می‌شود.

هوش مصنوعی: هر صبح، زمانی که گل نرگس با رنگ طلایی‌اش شکوفه می‌زند، در باغی پر از نیلوفر، زیبایی خاصی به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: به امید این‌که باغ خوشبختی تو همیشه سبز و پررنگ باشد، از آغاز تا انتها، و محبت انوری همیشه در زندگی‌ات جاری باشد.