غزل شمارهٔ ۹۱

هوش مصنوعی: ای ساقی، بط آبی را در آب بینداز و به سرعت برای مستانی که شتاب زده‌اند، بیا.

هوش مصنوعی: ای جان، تو بهاری و دی ماه مانند حاتم، زندگی‌ات را با نقل و می پر کن و چون نی، دل را با شیرینی‌هایش پر کن، مانند بوبکر که ربابی می‌نوازد.

هوش مصنوعی: ای ساقی، حال و هوای شاداب و پرشور را بگیر و از سر بگذار. بگذار تا می قرمز را در جام‌ها پر کنی و شب را با شراب شاد کنیم.

هوش مصنوعی: در این بیت از شاعر، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که با نوشیدنی خوشی چهره‌اش را به نمایش بگذارد و پرده‌ ات یک راز را از چهره‌اش بردارد. در واقع، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره می‌کند و خواستار دیدن حقیقتی پنهان در چهره‌اش است.

هوش مصنوعی: آفرین بر یار او، مانند گل زیبایی که هیچ خاری ندارد. چه شادباشی که دارویی برای دل‌های آسیب دیده و داغ دیده است.

هوش مصنوعی: نگاه کن به شیدایی کسانی که تحت تأثیر آن شراب پنهان هستند؛ آن باده به قدری پرقدرت است که می‌تواند صد کاسه از شراب شفاف را بی‌اثر کند.

هوش مصنوعی: مستان باغ پنهان کرده‌اند، گل‌ها بر روی شاخ‌ها شکوفه می‌زنند و از کوه‌ها سیلابی همچون حبابی در حال جاری شدن است.

هوش مصنوعی: اگر آن لیوانی که نور جان است، از بدن پنهان باشد، نمی‌توان حالت مستی و ویرانی را پنهان کرد.

هوش مصنوعی: ما مانند کشتی سبز و سرسبز در این میدان هستیم که به شدت تشنه باران است و به دنبال ابرها می‌گردیم.

هوش مصنوعی: چون مانند رعد باشی، خاموش نمان، و چون پرده‌ای هستی، این صدا را بشنو. با صبر و فانی شدن خود، طوطی را که سخن می‌گوید، تحمل کن.