غزل شمارهٔ ۹۰

چه شاد هستیم در غم و عشق تو؛ ای کسی که هم رازدار عشق هستی و هم یار جان!

هم به زیبایی تو می‌نگریم و هم از سبوی تو مست گشته‌ایم و هم نشسته و به ایوان تو نگاه می‌کنیم.

تو معنی و جان و خود سلیمان هستی ای کسی که دیو و پری عاشق خاتم تو گشته‌است.

ای کسی که جان‌ها عاشق روی زیبای تو گشته‌اند و ای کسی که دم و سخن تو شفابخش است و دل‌ها را روشنایی می‌دهد.

از عشق تو مست هستم و هوس نوشیدن از می عشق تو را دارم از آن شراب زیبایی‌های تو را.

تو کعبه و مقصود عاشقان هستی ای شمس‌الحق تبریزی؛ زمزم، شیرین و گوارا از زمزم تو می‌گردد ای جانا!