غزل شمارهٔ ۸

به جز حضرت معشوق ، کیست که به وسیلهٔ مرگ ، کُلِّ وجودمان را از ما بگیرد ؟ مسلماََ جز او کسی نیست . هرگاه او جان مرا بگیرد ، در کمال خوشی و رضایت خاطر ، نه یک جان بلکه صد جان نثار او می کنم و می گویم : گوارایت باد ، خوش آمدی . [

پس از مرگ ، رقص کنان به سوی آسمان می روم و از آنجا به سوی آن معشوق ازلی که منزّه از هر کیفیّتی است ، ره می سپارم . ای میزبان ازلی و ای حضرت معشوق ، تو صبر و قرار مرا در ربوده ای . هر چه زودتر بر مت تجلّی فرما.

اندک اندک وجود ما را مانند ماه می کاهی تا آنکه ما را به مرتبهٔ محو و نیستی برسانی . برخی را در حالت کودکی از جهان کوچ می دهی و برخی را در حالت بزرگسالی به سوی خود می کشانی و می بری .

دلی دارم که همچون جهان ، پهناور است و کوه سنگین عشق را حمل می کند . شأن عاشق این است که کوه عشق را حمل کند نه آنکه کاهِ شهواتِ دنیوی را با خود بردارد . ای حضرت معشوق ، مرا از آخور دنیا رهایی ده  

اگر موی سر و صورتم مانند شیر سفید شده ، به دلیل اشتیاقم به مرگ است که پیر شده ام . من همچون آرد شده ام . یعنی کوفته و آزموده شده ام و به کمال پختگی رسیده ام . اینک که کوبیده و آرد شده ام و دانهٔ گندم نیستم ، چرا باید در آسیاب دنیا باقی بمانم ؟

از آن رو گندم را به آسیاب می برند که از خوشهٔ گیاهی پدید آمده است . یعنی خواستگاهش این دنیاست نه جهان برین . ولی من که از ماهِ حقیقت پدید آمده ام چرا باید در آسیاب دنیا به سر برم ؟

نه، نه، این حرف را نزن که چرا روح لطیف به این جهان آمده است . البته نور ماه یعنی روح لطیف از پنجرهٔ آسیاب دنیا به درون آن می تابد . ولی نور ماه در آسیاب نمی ماند بلکه دوباره به سوی ماه بازمی گردد . نور ماه هرگز به مغازهٔ نانوایی نمی رود . 

اگر با عقولی در مرتبهٔ عقل و فهم خود دمساز می شدم ، خیلی از این اسرار را فاش می کردم . پس خاموش می شوم تا مبادا باد نیز این سخنان بشنود و پراکنده اش کند .