غزل شمارهٔ ۸

هوش مصنوعی: هیچ چیز از جزئیات اهمیت ندارد، زیرا مرگ همه چیز را می‌گیرد. اگر همهٔ جان‌هایم را نیز برای او فدای کنم، باز هم با قلبی شاد و خوشامدگویی به او می‌گویم.

هوش مصنوعی: من به سمت آسمان رقصان می‌روم و از آنجا به دنیای بی‌نهایت وارد می‌شوم. ای میزبان، زودتر بیا که صبر و آرامش من را از بین برده‌اید.

هوش مصنوعی: تو از مه ستاره‌ها را به‌دست می‌آوری و آن‌ها را تکه‌تکه می‌کنی؛ گاهی به یک نوزاد شیرخوار می‌دهی و گاهی هم دایه را به دنبال خود می‌کشی.

هوش مصنوعی: دلم به اندازه‌ی جهان بزرگ است، اما سنگینی وجودم را نمی‌توانم تحمل کنم. نمی‌دانم چه کسی مرا از این وضعیت نجات خواهد داد یا چه زمانی این فرار از این حالت برایم ممکن می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر موهایم به خاطر عشق سفید شود و من بر اثر این عشق به سن پیری برسم، آیا من نمی‌توانم گندم بیارم؟ چون وقتی به آسیاب آمدم، چه کار کرده‌ام؟

من از جنس ماه و زادهٔ ماه هستم نه گندم و سنبله که به آسیا بیایم

نه نه‌! نور ماه نیز  از روزن در آسیاب می‌آید‌، اما از آنجا سوی ماه رود نه به دکان نانوا!

هوش مصنوعی: اگر با خرد خود به من پاسخ دهی، من آنچه باید را به تو گفته‌ام. حالا سکوت کن تا این داستان را بادها نشنوند.