غزل شمارهٔ ۹

من که مست بادهٔ عشق ام ، سخنان پندآمیز و پندآموزِ عافیت طلبانه اهل دنیا به چه دردم می خورد ؟ پس حال که چنین است ای ساقی ، جام عشق را بگردان و از آن شرابی که دل و جان را تقویت می کند بریز . یعنی سالک عاشق با شراب عشق ، جاودانه می شود .

ای ساقی و ای یاور عاشقان ، بادهٔ عشق را که به نوشندگانش جان می بخشد در دست من بگذار . و این بادهٔ مقدس ، دور بادا از لب اغیار . و این باده را به دور از چشم اغیار بیاور .

ای ساقی روحانی ، به اهلِ متاعِ ناپایدار دنیا متاعی بده .همان سرمستِ مادّیات دنیوی که همهٔ همّ و غمّ اش همین چیزهاست . پس او را به همین متاع ناچیز مشغول کن و در گوشه ای از این دنیا به خواب غفلتش اندر ساز .

ای حضرت معشوق که به منزلهٔ لطیف ترین جان ها هستی . ما به سرای دنیا برای نان (تمتُّعات نفسانی) نیامده ایم . اینک ای ساقی روحانی ، برخیز و بادهٔ روحانی عشق را از ما دریغ مدار و گشاده دستی فرما که جملگی مهمان جشن شاه حقیقت هستیم .

نخست ای ساقی روحانی ، جامِ عظیم عشق را بگیر و سپس در کفِ پیرِ عقل بگذار و همینکه آن پیر ، مست شد ، برو به سوی سالکان مست تا مست ترشان گردانی .

ای که مایه امیدی ، در راه عشق باید پایداری کنی و از خط خارج نشوی . چون دشواری ها و دردسرهای طریق عشق زیاد است . مست کجا ؟ شرم و حیا کجا ؟ یعنی مستان بادهٔ عشق ، اهل محافظه کاری و عافیت طلبی های مرسوم نیستند . و اگر تو هنوز شرم داری یعنی اگر هنوز در قید و بند عافیت طلبی های کلیشه ای جامعه هستی . ای ساقی عشق ، جامی از بادهٔ حضرت معشوق بر این حالات محافظه کارانه بریز و چنین احوالی را که مزاحم سیر و سلوک عاشقانه است به کلّی از میان ببر .

ای ساقی روحانی ، بلند شو نزد ما بیا . ای کسی که دشمن شرم و حیای منفی هستی . یعنی با شراب عشق ، نفاق و محافظه کاری های مبتذل و رایج را محو می کنی . بیا که از آمدن تو بخت ما شکوفا شود .