غزل شمارهٔ ۶

فرار کن و از ما دور شو ای خواجه، از ننگ مستی ما رِندان(پاکباخته ایم )، چون تو توان همرنگ شدن با ما را نداری. 

از حمله های لشگر عشق و زخم های که از خود باقی می گذارد، حتی یک رگت هم از این زخم ها در امان نیست مانند زخمه های که بر چنگ وارد می شود و هیچ سیمی در امان نیست .

راه همراه و همرنگ شدن با ما اینست که اول از شراب عشق بنوشی و سرمست و مدهوش بشوی.وقتی از خود بیخود شدی قصد همراهی ما کنی

از این باده اگر می خواهی بنوشی باید مانند شیشه نازک بشوی یعنی از پدیده های دنیوی و تیرگی درونت رها بشی، وقتی از من کاذب رهاشدی انوقت سنگ وجود عاشقان الهی وجودت را می شکند و لبریز از عشق خواهی شد .

هوش مصنوعی: هر کس که از شراب می‌نوشد، در دلش شادی و سرخوشی پیدا می‌شود و این احساسات مثبت باعث می‌شود که اندوه و دلتنگی‌هایش از بین برود.

سرهنگ ما، از این حال و مستی؛ سبوی خود را بر جوی آب بکوبد و بربط را در وزن شش‌تو می‌زند و با شاهان پهلو می‌زند.

مریخ این دوران (نمادِ جنگ) در این جنگ دختر است، با مقنعة چگونه می‌خواهد وارد جنگ ما شود؟

اگر تیغ این جنگ را از خورشید و سپرش را از ماه ساختی و قیصر (نماد روم، سفیدی) هستی، بایستی از زنگ (رو سیاهی) ما درگذری. 

همچون اسحاق -در حین قربانی شدن- تسلیم باش و در دریای ما (مثل آتش نمرود) خاموش شو تا کشتی نجاتت در رود گنگ ما نشکند.