غزل شمارهٔ ۵

آن تجلی را که به شکل و شیوه و قد و قامت و دست و پا و رنگ و نظم و زیبایی و پاکی کامل پوشیده در قبا را ببین!

صفاتش را به چه تشبیه کنم؟ به قامت سرو یا سبزی و وسعت سبز یا عطر طبیعت؟تشبیه به شمعش کنم یا جایگاه شمع‌ها یا لطافتش را به رقص گل‌ها در برابر باد صبحگاهی؟ 

ای عشقی که بمانند آتشکده بر افکار صادره از دل حمله کرده‌ای! یک لحظه امان بده ای جوانمرد!

من شب را، در تب و سوزِ دل به صبح می‌رسانم! ای والاترین صورتی که از روی آن شمس واضح شده، در درونم تجلی یافته‌ای!

پیش از دعوت او به اتصال درونی؛ گرد جمال زیبایش می‌چرخم و از درون بر او سلام می‌کنم و خود را بر زمین می‌زنم. 

ای آنکه که زیبایی‌های عالم و نور جاری در درون و به بیرون، همه جلوهٔ تو‌ست! ای آنی که درد و داغ نرسیدن به وصالت تمام عالم را برگرفته! چگونه خود را وارد وادی جفا می‌کنی؟

می‌آیم که با دل و جان به‌ تو خدمت کنم تو می‌گویی «زحمت مده و برو» خدمت می‌کنم و به‌محض آنکه می‌روم می‌گویی «ای ابله برگرد»

رکن خیال؛ با عاشقانی همنشین شده که عشقی آتشین به تو دارند. از طریق این رکن، حتی برای بک لحظه صورتت از برابر چشم درونی ما پنهان نمی‌شود.

ای دل! چه بر سر آرامشت و افکار منظمت برای زندگی آمد؟ چه کسی هم صبح و هم عصر مانع خوابیدنت می‌شود؟

دل پاسخ داد: زیبایی رویش، چشمان جادوگرش، ابروان کشیده‌اش و لب‌هایی که از آن شیرینی جاریست. 

ای عشق! تو در نزد هرکسی لقب و صفتی داری و تورا نامی نهاده‌اند، من دیشب نام تازه‌ای برایت گذاشته‌ام؛ «درد بی‌دوا».

ای آنکه رونق جانم از توست، من همانند چرخ آسیاب از جریان آب (ماء: آب حیات) تو در گردشم، ای جان! گندمی هم بفرست تا این گردش من بی‌خود و بی‌فایده نباشد.

دیگر یک کلمه نخواهم گفت این بیت را بگو و بس کن؛ از این هوس و آرزو جانم سوخت؛ پروردگارا به ما رحم فرما!