غزل شمارهٔ ۴

ای زیباروی نیک‌نام و پسندیدهٔ ما! تو با شکوه و زیبایی بر بام خانه (دل ما) گام می‌نهی. ای کسی که جام (پیاله) شکسته‌ٔ ما را (دل شکسته‌ٔ ما را) دیده‌ای و از آن آگاهی. ای کسی که دام و بند ما را پاره کردی و ما را از اسارت رهانیدی.

ای روشنی‌بخش زندگی ما، ای شادی و جشن ما، ای خوشبختی و کامیابی پیروز ما، در شور و شوق ما، جوش و حرکتی قرار بده (ما را به جوشش و هیجان بینداز)، تا انگور وجود ما به می (شراب معرفت و عشق) تبدیل شود.

در عودِ وجودِ ما آتش افکندی، اکنون دودِ برخاسته از ما را تماشا کن.

ای یارِ ما، ای عیّارِ ما (ای کسی که با نیرنگ و دلبری دل از ما ربوده‌ای)، ای دامِ دلِ خمّارِ ما (ای که دلِ تشنه و مشتاقِ ما را به دام انداخته‌ای)، از کارِ ما پا پس نکش (ما را رها مکن و از ما دور مشو)، دستارِ ما را به گرو بگیر (هرچه داریم از ما بگیر)، اما ما را رها مکن.

پایِ دل در گِل مانده است (دل گرفتار دلبر شده است)، جان می‌دهم، دیگر چه جایِ دل؟ (از دلبستگی به دلبر، آماده‌ام جان بدهم، چه برسد به دل) و از آتشِ سودایِ دل (از سوز شیفتگی و عشقِ دل)، ای وایِ دل، ای وایِ ما! (آه از این دل و آه از حالِ ما!)