غزل شمارهٔ ۴۶۶

هوش مصنوعی: دوست باز به مهمانی آمد و اگرچه ممکن است خطا کند، اما این اشتباه از جانب او نیست.

هوش مصنوعی: گاهی حال خوشی دارم و زمانی همه چیز به آتش و مشکلات تبدیل می‌شود. احساس عجیبی که یار من به من می‌دهد، گاه شیرین و گاه تلخ است.

هوش مصنوعی: کسی که به وفاداری معروف است، چگونه می‌تواند به ما بی‌وفا باشد؟ او مانند شمعی است که همیشه نور می‌دهد و به خوبی می‌تابد.

هوش مصنوعی: پوست خود را کنار بگذار و مانند ماری که سرش را از پوست بیرون می‌آورد، از آنچه که برایت مهم‌تر است، بهره‌مند شو. زیرا تا زمانی که تنها به ظواهر وابسته‌ای، هیچ محتوا و عمقی نخواهی داشت.

هوش مصنوعی: هر کسی با جدیت و خلوص در پی به دست آوردن عشق ماست، و هر کسی که مانند سیلی پرخروش در جستجوی هدف است، به دنبال آن می‌گردد.

هوش مصنوعی: عشق او باعث شده که باغ پر از بلبل شود و چهره‌اش بوی خوشی را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: شمس، بزرگ‌ترین شاهرگ وجود تبریزان، آگاه است که از شدت عشق، این جسم من مانند مویی نازک شده است.