غزل شمارهٔ ۴۶۵

هوش مصنوعی: من هیچ کاری به جز این کارگاه ندارم و تنها کسی که به من کمک می‌کند اوست. من فقط به خاطر او ادعا می‌کنم و می‌بالیدم، چون خریدار من خود اوست.

هوش مصنوعی: من مانند طوطی شکرین سخن می‌گویم، زیرا او منبع شیرینی و لذت است. همچنین مانند بلبل خوش‌خوان شده‌ام، چرا که او همان گل و بوستانی است که من در آن زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر وجود او، می‌توانم بر بالای زمین پرواز کنم و با او ارتباط دارم. همچنین، او باعث می‌شود که به اوج آسمان برسم، چرا که وجودم وابسته به اوست.

هوش مصنوعی: وجود من آرام و مطمئن است زیرا دل و جان من به او تعلق دارند. کاروان زندگی‌ام در امنیت است زیرا رهبری‌اش با اوست.

هوش مصنوعی: زیبایی و جلوه‌ی خمیده‌ی او به اندازه‌ی رنگ‌های گلستان است و مانند تیغ آفتاب، قدرت و تیزی دارد.

هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که جسم انسان به گونه‌ای شده است که محل زندگی و عبادت دیگران است. در واقع، در روز و شب، اطراف او پر از نشانه‌های خداوند است و همه جا از حضور او خبر می‌دهد.

هوش مصنوعی: دل من به هیچ‌کس جز او اطمینان ندارد، زیرا او تنها کسی است که می‌تواند درد و رنج این قلب بیمار را درمان کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که بر چهره‌اش نشانه‌ای از بندگی و وفاداری به من نیست، اگر پدرم هم دشمن باشد، او به من نزدیک‌تر از دیگران است.

هوش مصنوعی: ای کسی که از فقر و تنگدستی رنج می‌بری، اگر به دل خود سنگ می‌زنی و صبوری می‌کنی، از من درخواست کن. چون من خود دارای گنج و ثروت هستم.

هوش مصنوعی: به خاطر دعوت شاه، وقتی که به ملاقات او نروم، نمی‌توانم انکار کنم که او برای من مهم است؛ زیرا تمام اعترافات من به او اشاره دارد.

هوش مصنوعی: گفت خاموشی اختیار کن و از خودت زیاد حرف نزن. او پاسخ داد که من چه باید بکنم، ای عزیز؟ چون من خیلی حرف می‌زنم، این کار به من برمی‌گردد.