غزل شمارهٔ ۴۶۷

هوش مصنوعی: نگاه کن، او چقدر نرم و روان حرکت می‌کند! عجیب است که او چه کسی است که آنقدر به آرامی و با وقار همچون سرو می‌گذرد؟

هوش مصنوعی: حلقه‌ی موهای او به مانند زنجیری است که به پای چه کسی گره خورده است، و زلف‌هایش همچون صليب و شش آفتاب، بر ایمان کیست؟

هوش مصنوعی: در دل ما تصویری وجود دارد که حیرت‌انگیز است و باید بدانیم این تصویر متعلق به کیست. همچنین این همه عطرهای خوشی که به مشام ما می‌رسد، از طرف چه باغی و از کجا می‌آید؟

هوش مصنوعی: به افرادی که در مقام رهبری و سلطنت هستند توجه کردم و از خودم پرسیدم که این پادشاه کیست و چه ویژگی‌هایی دارد.

هوش مصنوعی: وقتی سخنان من را شنید، به نزدیکانش گفت که این همه درد از کجا ناشی می‌شود و حال خراب چه کسی است.

هوش مصنوعی: عقل به هر سو می‌دود و روح در هر گوشه‌یی پرسه می‌زند، دل همه در تلاش و جست‌وجو است. ای پروردگار، چه کسی در این جست‌وجو به دنبال حقیقت است؟

هوش مصنوعی: دل خود را بر جهان مشغول نکن و در آن به میهمانی نپرداز. خود را به کسی بسپار که بداند مهمان کیست و چطور باید از او پذیرایی کند.

هوش مصنوعی: در دل من، عواطف و احساسات زیادی مانند یک مجلس شلوغ وجود دارد. این دل پر از کم و کاست، افرادی مهم و با نفوذ را در خود جای داده است. حالا سوال اینجاست که در این فضای شلوغ و پرهیاهو، چه کسی به راستی وجود دارد و می‌تواند این اوضاع را مدیریت کند؟

هوش مصنوعی: دل مانند دریایی وسیع است که در آن جهان بی‌پایانی گم شده. ای دل، در این سینه که همچون بیابانی خشک و بی آب و علف است، چه کسی می‌تواند وجود داشته باشد؟

هوش مصنوعی: غم نمی‌تواند بر کسی تاثیر بگذارد که منبع آن را می‌شناسد. کسی که از علت غم آگاه است، دائماً شاد خواهد بود و به خوبی می‌داند که خوشبختی حقیقی چیست.

هوش مصنوعی: شخصی که به خود می‌بالد و از کرم و مهربانی‌اش سخن می‌گوید، باید بداند که مرگش به او می‌گوید که این همه احسان و نیکی که ادعا می‌کنی، از کجا ناشی می‌شود و چه کسی برای تو این احسان‌ها را انجام داده است.

هوش مصنوعی: در آن لحظه که این دوستان نسبت به تو تغییر کنند، آنگاه متوجه خواهی شد که این موضوع راز چه کسی است.

هوش مصنوعی: سخن خویش را با احتیاط بیان کن و طلا و زیور را به دنبال پادشاه بگرد؛ زیرا ارزش واقعی و گرانبها در کجا و از چه منبعی به دست می‌آید؟