غزل شمارهٔ ۳

ای دلِ من! برای آن تقصیرهایت چه بهانه‌ای خواهی آورد؟ «او» چندین بار به تو وفاداری کرده ولی تو به «او» جفا کرده‌ای!

«او» به تو همیشه لطف و کرم و نعمت‌هایش را فرستاده؛ ولی، ای دل، تو خطا  و خلف وعده کرده، از  راه خارج شده‌ای و افراط و تفریط کرده‌ای.

ای دل، تو حسد و بدبینی و خیالبافی زشت کرده‌ای ولی «او» همیشه جذبه و شیرینی و بخشش نموده.

ای دل، چشیدن سختی‌‌های تجارب زندگی؛ برای پاک و خوش کردن جانِ تلخِ تو است و کششی که به حقیقت داری؛ برای رسیدن به مقام دوستی با خداست. 

ای دل، تو در سختی‌هاست که خدا را ذکر می‌کنی و آن زمان است که «او» تو را به سوی خود می‌کشاند تا تو را از خودت نجات دهد. 

در حین بدکاری؛ دچار ترس از جرم و چاره‌جویی برای آن می‌شوی، پس چرا «آنیکه ترا ترغیب به انجام جرم می‌کند» را همراه با خود نمی‌بینی؟

در همان لحظه که چشم تو (دل) را می‌بندد، تو دیگر مهره‌ی دست آن هستی، و آن تو را مثل مهره‌ای بازی می‌دهد.

بعد از بسته شدن چشمت، گاهی سرشتت را دلال مال و امیال می‌کند و گاهی در جان تو نور خیال نبی را می‌تاباند.

ای دل، تو بمانند یک کشتی در بین امواج این دو کشش دنیوی و معنوی تسلیمی. برخی دل‌ها از این گرداب نجات پیدا می‌کنند و برخی در این بین می‌شکنند.

تو بایستی بگونه‌ای «او» را در درونت دعوت کنی  و چنان نالان عشق «او» باشی که صدای «او» را از افلاک بشنوی؛

ندای  آسمان، زمانی بر شعیب آمد که فریاد و ناله‌اش و اشک‌های لطیفش،  از حد گذشته و به اوج رسیدند بدین مضمون که:

اگر مجرم هستی بخشیدمت و سیاهی درونت را پاک کردم. اگر بدنبال بهشتی، دادمت. سکوت کن و این‌گونه دعوت از من را رها کن.

شعیب گفت:نه بهشت می‌خواهم و نه بخشیده شدن.من طالب ملاقات عیان با «حق» هستم که هیچ سختی و رنجی مانع خروج من برای ملاقات با «حق» نیست.

بهشت شایسته‌ی منی که از درگاه «حق» رانده شده‌ام نیست، بلکه سزای رانده شده جهنمِ تنهایی است. 

بهشت بدون حضور «او» هم دوزخ است و هم دشمن. من از رنگ و بوهای فانی سوخته‌ام، کجاست بلندی نورهای همیشه باقی؟

ندای آسمانی گفت: شعیب! کم گریه کن چون گریه‌ی زیاد هم بینایی را نابود می‌کند.

شعیب گفت: من غم نابینا شدن را نمی‌خورم، چون با یک‌بار دیدار «او» تمام وجودم چشم خواهد شد و 

چشمی که لایق دیدار «او» نیست، همان به‌تر که کور شود.

در جهان؛ هر کسی فدای یار خود خواهد شد، یار برخی کیسه‌ی خون (بدن فانی) و یار یکی خورشیدی است که موجب روشن شدن تاریکی درون است.

انتخاب یار (چه خوب و چه بد)، به سطح پیشرفت درونی افراد بستگی دارد. ما حیفمان می‌آید که خودمان را برای عشق به نیستی فانی کنیم.

هوش مصنوعی: روزی، شخصی همراه بایزید در راهی حرکت می‌کرد و از او سوال کرد که چه کار و شغلی را انتخاب کرده است، ای فریبکار؟

همراه پاسخ داد: من بندهٔ بزرگ اربابم هستم. گفت: برو. خدایا! «ارباب» فانیش را مرگ ببخش تا بندهٔ «ربّ» گردد.