غزل شمارهٔ ۳۹۱

هوش مصنوعی: ای سازنده، این ساز را بزن که محبوب ما با حال مستی آمده است و این حیات با صفا و وفادار نیز در حالتی خوشی و سرمستی حضور دارد.

هوش مصنوعی: هرچند که او در ظاهر به‌عنوان یک فرد خشمگین و ناراحت به نظر می‌رسد، من همیشه او را می‌شناسم و می‌دانم که او چه کسی است. او قبلاً بارها در همین حال مست و خوشحال به سراغ ما آمده است.

هوش مصنوعی: اگر آب ما بریزد و سبوی ما بشکند، برادر، چیزی نگو، زیرا اینجا سخن از مستی سقاست.

هوش مصنوعی: من با نیرنگ خودم را فریب می‌زنم و او در پاسخ لبخند می‌زند. او که قلبی پاک دارد، به من نگاه می‌کند و می‌بیند که چگونه و از کجا به این حال مستی رسیدم.

هوش مصنوعی: تو کسی را فریب می‌دهی که از نیروی کلامش می‌تواند آثار عظیمی بوجود آورد و این آثار همچون آب و آتش، وجودش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: به او گفتم اگر من بمیرم، تو بر سر قبر من بیا و از قبر خود بیرون بیا، زیرا چهره‌ی زیبا و دلنشینی در آنجا حاضر است.

هوش مصنوعی: کسی که در این لحظه از دنیا می‌رود، جانش با خدا باقی خواهد ماند، چرا که او از عشق و صفای خدا سرشار است و هیچ چیز نمی‌تواند او را از این اتصال جدا کند.

هوش مصنوعی: عشق بدون قید و شرط را مشاهده کن که چگونه روح را پر از احساس می‌کند. به ساقی نگاه کن که با لبخند و شادابی، سرمست از زندگی است.

هوش مصنوعی: عشق همدم و یار ماست و هر کسی در این دنیا به دوستی دست یابد، باید بداند که این عشق از عالم هستی و از سرنوشت ما و شما برانگیخته شده است.