غزل شمارهٔ ۳۰

ای فصلِ پُرباران، بر یاران ما ببار؛باران تو مانند اشکِ غمخوارانِ ما باشد که در فراقِ محبوب می‌بارد.(ای باران، بر دوستان و عاشقان ما ببار؛ همان‌طور که چشمِ عاشقان از دوری محبوبانشان اشک می‌ریزد، تو نیز بر آنان ببار.)

ای ابر، تو که مانند چشمی در آسمانی، این اشک‌های بارانت را فراوان فرو بریز؛ چراکه به زیبایی و درخشندگیِ ماه‌رویان و محبوبان ما حسادت می‌کنی.

هوش مصنوعی: به این ابر که اشک می‌ریزد توجه کن و به آن باغ که شاد و خندان است نگاه کن، زیرا از ناله و گریه‌ی پدر، بیماران ما زندگی و سلامت خود را به دست آوردند.

خداوند برای لب‌های خشک ما، ابرِ سنگین و پُرباران فرستاده است؛و برای سبکسارانِ ما نیز جامِ سنگینِ شرابِ عشق عطا می‌کند. (رطل گران: جام سنگین و پُر)

هوش مصنوعی: آسمان به خاطر بی‌پناهی و بی‌نوایی زمین، جواهراتش را بر خاک و دشت می‌پاشد و ما به خاطر عشق به این بی‌نوایی، از درد و مشکلات رنج می‌کشیم.

هوش مصنوعی: این ابر مثل یعقوب من است و آن گل شبیه یوسف در باغ به طرز زیبایی شکفته است، چهره‌ی یوسفان از گریه‌های ما همچون افشاران می‌درخشد.

هر قطره‌ی آن چیزی ارزشمند می‌شود؛ یکی جواهر و یکی نرگسی زیبا؛ و چشم‌انتظاران همه غنی و ثروتمند می‌شوند. (گویا کف‌خار به یک باور عامه اشاره داشته باشد مثل اینکه به باور عامه کسی که کف دستش بخارد مال و پولی به او می‌رسد)

هوش مصنوعی: در باغ و گلستان، گل‌ها شکوفه می‌زدند، چرا که لیوان‌ها از شراب پر شده بود و خماران ما در حال نوشیدن بودند.

هوش مصنوعی: سکوت کن و مانند صدفی که درون خود آرام است، به حالت مستی در جمع نیا. بگذار هشیاران ما از دنیای غیب به این سو بازگردند.