غزل شمارهٔ ۳۰

هوش مصنوعی: ای باران، ای فصل قشنگ، بر یاران ما ببار، مانند اشکی که برای دل‌شکستگان جاری می‌شود در زمان جدایی از عشقشان.

هوش مصنوعی: ای چشم ابر، این اشک‌هایی که می‌ریزی مانند مشک‌هاست، چون به زیبایی صورت‌های ما حسادت می‌کنی.

هوش مصنوعی: به این ابر که اشک می‌ریزد توجه کن و به آن باغ که شاد و خندان است نگاه کن، زیرا از ناله و گریه‌ی پدر، بیماران ما زندگی و سلامت خود را به دست آوردند.

هوش مصنوعی: ابرهای سنگین وقتی حق را به خاطر لب‌های خشک ما می‌دهند، باران گرانبهایی را نازل می‌کنند، در حالی که برای کسانی که سبک‌سر هستند نیز به اندازه لازم نعمت می‌بخشند.

هوش مصنوعی: آسمان به خاطر بی‌پناهی و بی‌نوایی زمین، جواهراتش را بر خاک و دشت می‌پاشد و ما به خاطر عشق به این بی‌نوایی، از درد و مشکلات رنج می‌کشیم.

هوش مصنوعی: این ابر مثل یعقوب من است و آن گل شبیه یوسف در باغ به طرز زیبایی شکفته است، چهره‌ی یوسفان از گریه‌های ما همچون افشاران می‌درخشد.

هر قطره‌ی آن چیزی ارزشمند می‌شود؛ یکی جواهر و یکی نرگسی زیبا؛ و چشم‌انتظاران همه غنی و ثروتمند می‌شوند. (گویا کف‌خار به یک باور عامه اشاره داشته باشد مثل اینکه به باور عامه کسی که کف دستش بخارد مال و پولی به او می‌رسد)

هوش مصنوعی: در باغ و گلستان، گل‌ها شکوفه می‌زدند، چرا که لیوان‌ها از شراب پر شده بود و خماران ما در حال نوشیدن بودند.

هوش مصنوعی: سکوت کن و مانند صدفی که درون خود آرام است، به حالت مستی در جمع نیا. بگذار هشیاران ما از دنیای غیب به این سو بازگردند.