غزل شمارهٔ ۲۹

هوش مصنوعی: ای کسی که نور وجودت از پشت پرده‌ها می‌تابد، تابش تو برای ما مانند تابستانی دلچسب است. ما را با این نور گرم کن تا به یاد بهار و بستان شادی‌های خود بیفتیم.

هوش مصنوعی: ای چشمی که جانم را روشن کرده‌ای، کجا رفته‌ای؟ برگرد تا باران رحمت بر زمین آتشین قلب ما ببارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که هیاهوی زندگی در این زمین ادامه دارد، سبزه و شادابی به وجود خواهد آمد و خاک‌های مرده جان دوباره‌ای می‌گیرند. درد و رنج‌ها به فرصت‌هایی برای رشد و شکوفایی تبدیل می‌شوند و در نهایت، تلاش‌های ما به ثمر می‌نشیند و نان زندگی‌مان آماده می‌شود.

هوش مصنوعی: ای خورشید جان و دل، از تو شرمنده‌ام. نگاه کن ببین این جسم خاکی ما چگونه جان ما را محاصره کرده است.

هوش مصنوعی: عشق چهره تو باعث شده است که دنیا پر از زیبایی و خوشحالی شود. بارها و بارها این عشق ما را به اعتراف و ایمان به حقایق عمیق‌تر واداشته است.

هوش مصنوعی: ای زیبایی عشق، تو به زیبایی در این بدن ظاهر شدی تا روح ما را از این زندان آزاد کنی و به سوی خدا ببری.

هوش مصنوعی: غم را کنار بگذار و شادی را بپذیر، روزی را به ما نشان بده که مانند شب غریب و شگفت‌انگیز است. ای صبحی که نور و زیبایی را به ما هدیه می‌دهی.

هوش مصنوعی: ای سلطان، تو می‌توانی که سنگ قیمتی را از جواهر بسازی و زیبایی را به اوج برسانی. تو می‌توانی کسانی را که چیزی ندارند، به مقام و منزلت برسانی. شایسته خوشحالی و تبریک هستی، ای سلطان ما.

هوش مصنوعی: کسانی که توانایی درک و فهم تو را دارند، چه کسانی هستند تا به تو نزدیک شوند؟ و چه کسانی هستند که حواسشان به صحبت‌های تو باشد تا بتوانند دلایل ما را بشنوند؟

هوش مصنوعی: وقتی دل به لطف و محبت شاد می‌شود، در نتیجه شاخ‌های شیرین دست به فریاد و سر و صدا می‌زنند و طعم شیرین را از ریشه هر دندان ما به نمایش می‌گذارند.

هوش مصنوعی: صدای دهل از جان همراه با شوق و زندگی به گوش می‌رسد تا جزئیات به سمت کمال و زیبایی بیایند. گل‌ها و گیاهان از زندانی که خارها ساخته بودند، آزاد می‌شوند.