غزل شمارهٔ ۲۹۶۱

هوش مصنوعی: به زیبایی معشوق خود نگاه کن تا زندگی و شادی بر چهره‌ات بپاشد، ای مایه شرمساری زندگی.

هوش مصنوعی: هر ذره‌ای در جهان به دنبال زندگی و حیات است، اما تو هیچ تلاشی برای به دست آوردن زندگی و شادابی نداری.

هوش مصنوعی: اگر زندگی را به سنگی تشبیه کنیم، چشمه‌های زیبا و دل‌انگیز همه از دل آن سنگ بیرون می‌آیند و زندگی را دل‌نشین‌تر می‌سازند.

هوش مصنوعی: در آینه دیدم تصویری از خیال زودگذر زندگی و از آن پرسیدم که تو کیستی و آن تصویر پاسخ داد که من صدای زندگی هستم.

هوش مصنوعی: در زندگی باقی، تو می‌توانی زندگان را ببینی، اما این باقی‌ها که زندگی می‌کنند، در واقع دلتنگ زندگی هستند.

هوش مصنوعی: کسانی که روح صلح و سازش دارند، به زندگی خوب و آرامی دست می‌یابند، اما افرادی که درگیر جنگ و درگیری هستند، همچنان در سختی و کشمکش زندگی می‌گذرانند.