غزل شمارهٔ ۲۹۶۰

هوش مصنوعی: به خود آواز بده و به حرکت درآ، ای موجود ناقص! چرا که از اصل و ریشه خود آگاه هستی و همان چیزی هستی که در جستجوی آنی.

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید درخشش خود را نشان می‌دهد، ذره‌ای که در نور آن رقص می‌کند، به شما نشان می‌دهد که باید دامن خود را به رقص درمی‌آوری.

هوش مصنوعی: روزی روزگاری، در کنار نور آفتاب، ذره‌ای بود که سرش را بر روی آن گذاشته بود. در این لحظه، نکته‌ای را دریافت و فهمید.

هوش مصنوعی: شما را شرابی می‌آورد که اگر ذره‌ای از آن را بچشید، تمام وجودتان را تسخیر می‌کند و به حالت یک‌دستی در می‌آورد، مانند پرتو خورشید که جان انسان را در خود غرق می‌کند.

هوش مصنوعی: ذره‌ای از نور آفتاب شدم به خاطر نوشیدن می. در دوران بروز و روشنایی، از طعنه‌ای که می‌گوید "نمی‌توانی مرا ببینی" فرار کرده‌ام.

هوش مصنوعی: ما هنوز نرسیده‌ایم و مانند میوه‌های خام هستیم که تحت تابش آفتاب تو رقص کنان می‌رقصیم، چون تو هستی که ما را می‌پزی و به کمال می‌رسانی.

هوش مصنوعی: خوب است، ای کسی که در هنر و زیبایی سرآمدی! تبریکی برای تو که مانند آفتاب، جان و روح را زنده می‌کنی و مانند تو هنوز کسی پیدا نشده است.

هوش مصنوعی: سرورم شمس دین، پادشاهی از تبریز است و جان‌ها به خاطر تو تسلیم شده‌اند. تو خود از این موضوع آگاهی داری.