غزل شمارهٔ ۲۹۳۸

هوش مصنوعی: وقتی آن ماه در دل انسان حضور پیدا می‌کند، انسان به شگفتی می‌افتد که چگونه می‌توان او را شناخت و درک کرد بدون اینکه از مقیاس‌های معمولی استفاده کنیم.

هوش مصنوعی: اگر بگویی که می‌شناسم، به این معنی است که خود را بزرگ و سرشناس می‌دانم و ادعای بزرگی می‌کنم. ولی اگر بگویی من چه می‌دانم، این نشان‌دهنده کفر و ناسپاسی است.

هوش مصنوعی: مردم به گونه‌ای دچار چرخش و تغییر شده‌اند که به مانند یک الاغ کور، فقط به دنبال راهی می‌گردند و نمی‌دانند به کدام سمت می‌روند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی مانند خر دور خود بچرخی و اگر نمی‌خواهی، گردن خود را نپیچان زیرا در بند و زنجیر هستی.

هوش مصنوعی: یوسف با هیجده دل به خاطر کوری خریداری شد. این کار به خاطر کوری کسی است که حسد می‌ورزد و به او ضرر می‌زند.

هوش مصنوعی: تو نیز مانند یوسفانی هستی که در چاه گرفتار شده‌اند، اکنون زمان آن رسیده که به کمک یک طناب بیرون بیایی و به زمین نرسی.

هوش مصنوعی: ای نفس آرام، در صفات خداوند دور بگرد و ببین که این پوشاک مجلل تا کی همراه تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر من غزل نخوانم، او به من می‌گوید صحبت کن و شادی را بیشتر کن، زیرا دوست من نیز در این جمع است.

هوش مصنوعی: از صدای طاس (همان طاس به معنی ظرف) ماه، من هم دچار حالتی شده‌ام. اگر تو ظرفی را به صدا درآوری، من هم در این حالت خواهم بود.

هوش مصنوعی: انسان به خاطر لذت‌های زودگذر و پنهان، ممکن است در نهایت دچار آسیب شود. اما کسی که به عشق و وصال واقعی دست یابد، از آسیب‌ها و رنج‌ها در امان است.