غزل شمارهٔ ۲۸

ای شاه و صاحب تن و جان ما! ما را شاد کن و چشم‌های ما را زیبا و پرشوق بگردان.

ای زیبای ماه و ای دلبر من، از زیبایی تو ماه شرم‌زده شد و خون ریختن ما بر تو حلال گشت؛ وقتی که تو را دیدم دلم گفت «قضا آمد» «بلا آمد»

ما گوی سرگردان میدان تو هستیم، ما گوی سرگردان با چوگان زلف تو هستیم؛ تو صاحب این گوی هستی گاهی آن‌را سوی شادی می‌بری گاهی سوی بلا!

گاهی ما را به سوی خواب و آرامش می‌کشی و گاهی به‌سوی اسباب دردسر؛ گاهی به‌سوی شهر زندگی و گاهی سوی مرگ و فنا!

گاهی بنده‌ای را سپاس می‌گوید و گاهی آه و واویلا سر می‌دهد؛ گاهی لیلی را ناز می‌کشد و گاهی مجنون را عاشق و سرگشته خدا!

جان ما در دست توست، تویی که آن‌را مجنون و شیدا می‌کنی؛ گاهی آن‌ را عاشق تنهایی و گوشه‌نشینی می‌نمایی و گاهی عاشق ریاکاری و خودنمایی.

گاهی هوس تاج و مقام می‌کند گاهی خاک ذلت بر سر خود می‌ریزد؛ گاهی خود را قیصر روم می‌کند و گاهی بسان گدا، دلق و لباس پاره‌پاره می‌پوشد.

عجیب درختی است او که گاهی سیب شیرین و خوش‌عطر می‌دهد و گاهی کدو؛ گاهی زهر و تلخی بر می‌دهد و گاهی شکر و شیرینی؛ گاهی درد، گاهی دوا!

در دل ما شگفتی‌ها می‌آفرینی گاهی آب لطف و خوشی روان می‌کنی گاهی خون و غصه؛ گاهی باده‌های سرخ ناب و گاهی شیر و گاهی عسل شفابخش!

گاهی لباس علم و دانش بر تن دل می‌کند و گاهی دل را نادان می‌کند؛ گاهی فضل‌ها و هنرها دارد و گاهی همه را به لا و نیستی می‌روبد.

روزی محمدبگ می‌شود و روزی پلنگ و سگی درنده می‌شود، گاهی دشمنی لجوج و بدرگ می‌شود و گاهی مهربان همچون والدین و خویشان. (محمد بگ در اینجا گویا نام شخص خاص و آدم نیکوکاری بوده است)

گاهی خار و درد می‌شود و گاهی گُل و راحت؛ گاهی سرکه ترش می‌شود و گاهی شراب ناب؛ گاهی شاد و دهلزن می‌شود و گاهی دهلی که تا جان دارد کتک می‌خورد. (منظور چوب عصا مانندی است که برای کوبیدن دهل بکار می‌برند)

گاهی عاشق پنج روزه عمر و شش جهت عالم می‌شود و گاهی طالب جان‌های خویش؛ بدان سو و این سو می‌رود همچون شتری که جایش را گم کرده باشد.

گاهی مانند آدم چاه‌کن به‌طرف پایین میل می‌کند و می‌رود و گاهی مثل قارون به قعر زمین می‌رود؛ گاهی همچون مسیح و همچون مزرع تازه‌کاشته به سوی بالا و عالی. (چه‌کن‌: چاه‌کن‌، کسی که چاه می‌کَند‌.  گَو‌: مغاک‌، نشیب‌، قعر‌‌، فرورفتگی‌.)

تا از فضل تو چیزی نصیبش شود و از دوز و کلک رها شود؛ آن آدم شیاد و کلاه‌بردار خود آدمی عاشق می‌شود یک‌رنگ و درست مثل خورشید تابان.

چون ماهیان بحر سکون و جاودانگی، دریا، باغ و خانه و جای او می‌شود؛ و در دریا فنا خواهد شد و جز دریا را بد و درد می‌شناسد.

از این همه رنگ و تلون خلاص می‌شود و در خم عیسی فرو می‌رود (و یک‌رنگ می‌شود) یاری خدا می‌رسد، تا خدا چه خواهد!

از زشتی و شرم و حیا، و از تلاش و سفر و اسباب‌کشی رها شد؛ و از دست «برو» و «بیا»‌ها آزاد شد که مانند سنگ زیر آسیا بود.

هوش مصنوعی: ما در را بر شما گشودیم، دوستان خود را ترک نکنید تا ما نیز به شما ملحق شویم. این پاداش محبت و دوستی است.

هوش مصنوعی: ما به شما قدرت بخشیدیم و گناهانتان را بخشیدیم به شرطی که شکرگزار پروردگارتان باشید، و شکرگزاری موجب جلب رضایت او خواهد شد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که ما در بیان حرف‌ها و گفتن احساسات‌مان محدودیت داریم و بهتر است سکوت کنیم. به نظر می‌رسد که گاهی اوقات سکوت بهتر از بیان احساسات است.