غزل شمارهٔ ۲۸۳۱

هوش مصنوعی: هر کس در پایان روز چراغ و سفره‌ای برپا می‌کند، من فقط به یاد یار خود و غم و گریه‌ام مشغول هستم.

هوش مصنوعی: وقتی که با اشک وضو می‌گیرم، نماز من مانند آتش خواهد بود و در مسجد شعله‌ور خواهد شد وقتی که آذان به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: در این بیت، گوینده از دوری و فقدان معشوقش گله می‌کند و می‌گوید که چگونه به خاطر نبودن او، عبادتش بی اثر و بدون نتیجه مانده است. همچنین اشاره می‌کند که این وضعیت همیشه آزمونی برای او و معشوقش است که باید از آن عبور کنند.

هوش مصنوعی: شگفتا که نماز عاشقان چه زیبایی دارد! آیا می‌توان گفت کسی که نمی‌شناسد، در زمانی مشخص یا مکانی خاص قرار ندارد؟

هوش مصنوعی: عجب است که این دو رکعت نمازی که خواندم، چه حالتی دارد! من از عظمت آن شگفت‌زده‌ام و نمی‌دانم چطور می‌توانم آن را وصف کنم، چرا که زبانم گویای آن نیست.

هوش مصنوعی: من چگونه می‌توانم در مورد حق سخن بگویم در حالی که نه دستم مانده و نه دلم، دل و دستم را تو بردی، ای خدا، به من پناهی عطا کن.

هوش مصنوعی: وقتی نماز می‌خوانم، آن‌قدر غرق در عبادت می‌شوم که از اطرافم بی‌خبرم و نمی‌دانم که چه کسی به عنوان امام به رکوع رفته است یا نماز را به پایان رسانده است.

هوش مصنوعی: پس از این، مانند سایه‌ای در کنار هر امامی خواهم بود و برای او می‌گریم و احساساتم را افزایش می‌دهم، همچون سایه‌ای که همیشه در خدمت اوست.

هوش مصنوعی: به مقام رکوع توجه نکن و به حالت قیام هم چشم ندوز، موضوعی که در سایه نهفته است، همانند هدفی است که می‌خواهی به آن دست پیدا کنی؛ در واقع، منظور از سایه، جنبه‌ای عمیق‌تر از وجود انسان است که باید به آن توجه کرد.

هوش مصنوعی: سایه‌ای که همیشه در کنار ماست، اجازه نمی‌دهد که کسی از ما دور شود و ما را تحت نظر دارد. او با دو دست خود به دنبال نشانه‌ای از ماست و در جستجوی ماست.

هوش مصنوعی: اگر شه (پادشاه) باشد، من سایه‌اش هستم، وقتی او به حرکت درآید، من نیز حرکت می‌کنم. وقتی او آرام گیرد، من نیز در کنارش استراحت می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی چیزی از من باقی نمانده، من و سایه‌ام چه تفاوتی داریم؟ سایه فقط بی‌صدا پیرو من است.

هوش مصنوعی: اگر برادر مثل پری ناراحت نشود، از آب و آتش همان‌طور که در سبو می‌نوشند، شاید همان‌طور که در آن می‌کنند.