غزل شمارهٔ ۲۵۸۳

هوش مصنوعی: ماه ما به میدان آمده و حالتی مست دارد، چون دست من به این حال و حالتی که در افلاک وجود دارد نمی‌رسد. من به یکباره درک کردم که هستی و وجود یکی است.

هوش مصنوعی: اگرچه کسی ممکن است از یک فنجان نوشیدنی شاداب و سرخوش نشود، اما اگر اثر آن نوشیدنی را به دل و جسم خود وارد کنی، از آن مست خواهی شد.

هوش مصنوعی: دوباره از آن نوشیدنی که در صبح نوشیدی، بیاور. ما برایت پر می‌ریزیم، اگر این شیشه را نمی‌شکستی.

هوش مصنوعی: بر روی جام من، به خاطر مستی، سنگی انداختی و آن را شکستی. اگر جز تو کسی آن را می‌شکست، نشان از پیوند و نزدیکی ما به هم بود.

هوش مصنوعی: آدم از این شراب چشید، به طوری که از خود خارج شد. اگر کسی از این نوشید، مانند مرده‌ای است که از قبر بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر در زندگی سیر و رشد نکرده‌ای، به خودت احترام نگذار و خودت را خوار و ذلیل ببین. نگاهی به ماه بینداز که از آسمان بالا می‌آید و ببین که چقدر در مقام و مرتبه پایین‌تر از آن قرار داری.

هوش مصنوعی: ای بنده، چطور می‌توانی بدون توجه به وقت نماز بی‌پروا باشی، اگر دل تو به عشق کسی حسادت نمی‌ورزد؟

هوش مصنوعی: اگر آن عاشق مست را ببینی، در حالتی که در عشق غرق شده است، حتی اگر به جمعیت بپیوندی، می‌توانی با نگاه به او به کعبه و قبله خود راه پیدا کنی، و زیبایی چهره‌اش تو را به ستیغ عشق می‌رساند.