غزل شمارهٔ ۲۵۸۴

هوش مصنوعی: ما در این گوشه به خاطر مستی پنهان شده‌ایم، ای دوست. ببین که دوستان دیگر چگونه به خاطر همین مستی، یکدل و یکجان شده‌اند.

هوش مصنوعی: چون از دنیا و زندگی آزاد شده‌ام، مانند پسته‌ای که پوستش بسته است، به آرامی نفس می‌زنم. این به خاطر رازی است که پیشتر بارها به آن اشاره کرده‌ای.

هوش مصنوعی: ما در این خلوت غرق در رحمت هستیم، ای محبوب، دستی به یاری ما دراز کن و با این دست ما را کمک کن.

هوش مصنوعی: عاشق شده‌ام به خاطر فضای پایین و شرایط کمبود و ناپختگی، در حالی که تمامی بلندی‌ها و عظمت‌ها در این زمین‌گی در دست دارند.

هوش مصنوعی: جز خودت کسی را در درونت نمی‌دیدی، ای شیخ، پس چرا از این موضوع ناراحت بودی؟ بی‌خود و خود را رها کن تا آزاد شوی.

هوش مصنوعی: در خانه‌ام در را به روی بیگانگان نبند، آن چهره‌ای که برای من گشوده بودی و آن زلفی که برایم بسته بودی، به یاد بیاور.

هوش مصنوعی: امروز ای عشق، مثل دیروز با من رفتار نکن. تو دیروز مرا از خانه‌ام رانده‌ای و باعث شده‌ای که به اشتباه بیفتم.

هوش مصنوعی: اگرچه تو را از نظر دور کردم، اما همیشه در دل و فکر من هستی. از چشمانم پنهان شدی، اما در دل من جا داری.

هوش مصنوعی: عقل و درک تو به نحوی ساده و بدون درد تبدیل شده است، که به عنوان دارویی برای هر کسی که خسته است به کار می‌رود، همانطور که تو خود خسته شده‌ای.

هوش مصنوعی: ای دل، به آن ماهی توجه کن و بگو چه هدفی داری؛ ای ماهی، اگر با این آب خصومتی داری، اینجا چه می‌کنی؟