غزل شمارهٔ ۲۵۸۲

هوش مصنوعی: می‌خواهم از اینجا بروم چون پایم را بند کرده‌ای و دل مرا گرفته و در دل من جا گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: دل بی‌سر و بی‌پا شده و به سخره گرفته شده است به خاطر آن عشق و زیبایی که از تو دیده و از آن رازهایی که گفته‌ای.

هوش مصنوعی: به پرنده‌ای که در آسمان پرواز می‌کند، نگریست کن که در این کنگره‌ی آبی (آسمان) سرافراز و پیروز است. تو در این روزها و شب‌هایی که بیدار بوده‌ای، درگیر این افکار و دغدغه‌ها هستی.

هوش مصنوعی: وقتی دید که دارم می‌سوزم، گفت: می‌خواهم راهی را که خود هنوز نرفته‌ام به تو بیاموزم.

هوش مصنوعی: من در حضور تو هستم، حتی اگر دیواری بین ما باشد. من با تو هستم، هرچند که تحت فشار تو قرار دارم.

ای جوینده و طالب خوش‌گفتار‌، هر خواب که دیده‌ای و هر آرزویی که پخته‌ای و در سر داری‌، را واقعی و برآورده می‌کنم.

هوش مصنوعی: آن دوست گمشده‌ای که سال‌ها به دنبالش بودی، از خانه‌ات بیرون نمی‌آید که تو به دنبالش بگردی.

هوش مصنوعی: عجب وضعیتی است که آن معشوق دلخواه با توست و در این حال دستان تو را گرفته است، او هر جا که رفته‌ای، همراه تو بوده است.

هوش مصنوعی: در تلاش برای یافتن او، خود را با او یکی می‌دان و ای دوست، در جستجوی او، به یاد داشته باش که شاید او در وجود خودت پنهان باشد.