غزل شمارهٔ ۲۴۶

هوش مصنوعی: صداهای زیادی در دل ما طنین‌انداز می‌شود، اما ما تنها صدای آینده را می‌شنویم.

هوش مصنوعی: غم و اندوه آینده مانند پنبه‌ای در گوش انسان است و وسوسه‌های مال و ثروت مانند مویی در چشم او قرار دارد. به عبارت دیگر، افکار منفی و نگرانی‌ها ما را از واقعیات دور می‌کند و اشتیاق به ثروت و دارایی نیز مانع از دیدن حقیقت می‌شود.

هوش مصنوعی: آتش عشق زن در این پنبه به شدت و شدت وجود دارد، مانند حلاج که در اوج عشق خود به دور از انجام کارهای عادی و روزمره است و همچنین مانند اهل صفا که در حال غرق شدن در عشق و صفای روحانی هستند.

هوش مصنوعی: آتش و پنبه هر دو با هم سازگار نیستند؛ چون یکی آتش می‌زند و دیگری آتش می‌گیرد. بنابراین نمی‌توان این دو را به‌طور همزمان در نظر گرفت، زیرا وجود یکی باعث نابودی دیگری می‌شود و دوام و بقایی نمی‌تواند داشته باشد.

هوش مصنوعی: زمانی که دیدار عشق نزدیک است، خود را آماده کن و زیبا و دلنشین برخورد کن برای لحظه‌ی دیدار.

هوش مصنوعی: مرگ ما همراه با شادمانی و دیدار است، اگر تو غمگینی و ناراحت هستی، بهتر است از این جا بروی.

هوش مصنوعی: این دنیا همچون زندانی است، پس خوشی‌ها در آن به نوعی خراب و ناچیز هستند.

هوش مصنوعی: زندان او به قدری زیبا و خوشایند است که گویی در آنجا مراسمی باشکوه و دلپذیر برگزار شده است.

هوش مصنوعی: در اینجا وفا را جست‌وجو نکن، زیرا در این مکان وفا وجود ندارد و وفا به عهد خود عمل نکرده است.