غزل شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: ای حکیم، برای نیکو شدن حال مجنون، دوباره آن افسون را بخوان.

هوش مصنوعی: برای درمان بی‌خبری، افیون را در نبیذ بنوشید.

هوش مصنوعی: وقتی که رهایی و آزادی را در اختیار نداری، بی‌هیچ شرط و محدودیتی خود را رها کن تا زیبایی واقعی و بدون قید و شرط را مشاهده کنی.

هوش مصنوعی: ای ساقی، دل پر از درد و غم مرا ببین و آن جام سرخی را که مانند خون است، به من بده.

هوش مصنوعی: زیرا عقل به خاطر چیزهای پست و ناپسند، به خاطر حرص و طمع، برای آن‌ها سر تعظیم فرود می‌آورد.

هوش مصنوعی: ساقی‌ها و می‌نوش‌ها، به‌اندازه‌ی کمی از آنچه که در دنیا وجود دارد، اعتبار نمی‌دهند و به راحتی از کنار آن می‌گذرند.

هوش مصنوعی: از مجنون بپرس که عشق چه حسی دارد و در دلش چه می‌گذرد.

هوش مصنوعی: عشق باعث شده که انسان‌ها در دل دردها و مشکلات راه‌های زیادی را تجربه کنند و از قوانینی که باید رعایت کنند، دور شوند.

هوش مصنوعی: ای نسیم، تو برو و بگو از طرف من که از بخشش و بزرگواری در این دریا، پرده‌برداری نکن.

هوش مصنوعی: اگرچه از سر خشم گفته‌ای که نمی‌توانم، اما باید بدانم که این پرنده‌ی محبوب و باارزش را نباید نادیده بگیرم.

هوش مصنوعی: شمس تبریز مانند موسی در زمان خودش، در دوری از تو، از سختی‌ها و تلخی‌ها رنج می‌برد.