غزل شمارهٔ ۲۳۴۶

هوش مصنوعی: ای جان، راز من را فاش نکن، چون تو داستان‌هایی را شنیده‌ای که در محافل عالی گفته می‌شود.

هوش مصنوعی: آیا شنیده‌ای که در دین، نصیحت مهم است؟ این نصیحت را باید از میان چیزها جستجو کرد.

هوش مصنوعی: شنیدی که جدایی و دوری، مانند آتش سوزان و آزاردهنده‌ای است که شعله می‌کشد و می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: اگر بر آنچه که از دست رفته است، نالید و افسوس خورد، باید دانست که این زار زدن ارزش آن را ندارد که انسان خود را به زحمت بیندازد.

هوش مصنوعی: خداوند گفته است که صلح بهترین کار است، بنابراین ای یگانه، از درگیری و مشکلات دستی بکشی و صلح را انتخاب کنی.

هوش مصنوعی: آهای، برو جلو و بدان که خداوند به غریبی دعوت می‌کند، پس او را رها کن و به سوی خانه‌ات برو.

هوش مصنوعی: حرص و طمع را کنار بگذار؛ چرا که فقر می‌تواند نشانه‌ای از افتخار باشد. چرا باید از این ویژگی شرمنده باشی؟

هوش مصنوعی: وقتی دروازه به سوی خداوند باز شود، چه اهمیتی دارد اگر نان خشک کمی کم بیاورد؟

هوش مصنوعی: نمایش خداوند در این دنیا کم نیست؛ به مانند کوهی که تو را نمی‌خواند، پس تو هم این داستان را از خود دور کن.

هوش مصنوعی: خدا همیشه در کنار توست و این ارتباط نزدیکی است که تو را به او وصل می‌کند. در این حال، اینکه تو بی‌خبر از آن زلفی که همواره در اطراف توست، به مانند شانه‌ای است که بدون توجه به آن، به کار خود ادامه می‌دهی.

هوش مصنوعی: اما به خاطر آن موهای بافته شده، زنده می‌شود. قرآن را بخوان تا مضامین زیبا و دل‌نشینی را دریابی.

هوش مصنوعی: وقتی گفته شده است که ساکت باش، ای طوطی دل، باید خاموش شوی و به سمت آشیانه‌ات بروی.