غزل شمارهٔ ۲۰۹۵

 با من، ای محبوب، یکدل و همدل شو.بعدش  اگر من در راه تو و عشق‌ات سرم را ندادم از من گله و شکایت کن 

هوش مصنوعی: من به خاطر خدا مجنون شده‌ام، پس لطفاً یک رشته از زلف زیبایت بساز.

سی پاره (قرآن) به دست، به چله نشسته‌ای؟ قرآن منم. چله را بشکن و نزد من بیا.

هوش مصنوعی: با غریبه‌ها و موجودات خطرناک تنها سفر نکن، حتماً با گروه و در کنار دیگران سفر کن تا در امان باشی.

هوش مصنوعی: ای نوازنده، با آن نغمه‌های دلنشین خود، ذهن مرا مشغول و شاد کن.

هوش مصنوعی: ای روشنایی، تو همچون زهره و ماه، از آن شعله‌ای که در وجود توست، دو چشمان من را مانند مشعل روشن کن.

هوش مصنوعی: ای موسی عزیز، تو به‌عنوان یک شبان بر فراز کوه طور قرار گرفته‌ای، حالا وقت آن است که از گروه و گله خود جدا شوی.

هوش مصنوعی: کفش‌های خود را درآور و به دشت برو تا پاهایت زخم شوند.

هوش مصنوعی: مکانی که تو در آن استراحت می‌کنی، به حقیقت و حق نزدیک شده است، پس دیگر نیازی به تکیه بر عصا نیست و می‌توان آن را رها کرد.

هوش مصنوعی: وقتی که سرکش و طغیانی همچون فرعون، انسان به حیوانی تبدیل می‌شود، نیاز است که او را به وسیله‌ای برای کنترل یا تربیت درآوریم.