غزل شمارهٔ ۲۰۹۴

هوش مصنوعی: من در دل خود یک کلام زیبا دارم که جان را به شنیدن وا می‌دارد، اما تو نیاز نیست به آن گوش بدهی.

هوش مصنوعی: در اسارت خود گرفتار نشو، زیرا این مسیر تو را به جایی نمی‌برد. خود را از این وضعیت رها کن، ای کسی که نه سر داری و نه پایگاهی.

هوش مصنوعی: به محض اینکه همه شنوندگان بروند، به یار قدیمی‌ام می‌گویم که غم جدیدی دارم.

هوش مصنوعی: ماهى هرگز از رطوبت سیر نمی‌شود و تشنه‌اى نیز از دانش الهى سیراب نمى‌گردد.

هوش مصنوعی: اگر این شنوندگان سیر و راضی شدند، روحشان از صدای ساز به وجد می‌آید و لذت می‌برد.