غزل شمارهٔ ۲۰۹۳

هوش مصنوعی: به واسطهٔ او، باغ تازه و زیبا شده است، اما در زندگی من، فقط شاخ گل و نیلوفر باقی مانده است.

هوش مصنوعی: روح من در مسیر محبت و وفا جاری شده و از سرچشمه‌ای زلال و مقدس تغذیه می‌کند.

هوش مصنوعی: ای روی زیبا، تو دین و ایمان من هستی و ای عطر خوش تو، پیام آور من است.

هوش مصنوعی: هر لحظه مرا تحت نظر خود قرار می‌دهد، مانند آینه‌ای که آهنگر به آن نگاه می‌کند.

هوش مصنوعی: من لب‌های خشک و چشمان اشک‌آلود دارم. این حالت من نشان‌دهنده‌ای از نوعی گفتمان عاطفی است که هم خشکی و هم ترسالی را در وجودم دارد.

هوش مصنوعی: کسی که من هستم، به خاطر او، خاک بر سر می‌کوبم؛ او در واقع سرزمین و ورودی زندگی من است.

هوش مصنوعی: آن کسی که من هستم، به او وابسته می‌شود و او دور من می‌چرخد.

هوش مصنوعی: اگر باده ننوشم، اما اگر نوشیدنی وجود داشته باشد، او باید بر لیوان من بوسه بزند.

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم که وفا و صداقت را چه کسی از من دریغ کرد؛ آن مادر مهربان که جانم را به او تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی او به من نزدیک می‌شود، دو جهان در وجود من تجلی می‌کند و این حضور باعث می‌شود که تجربه‌ای عمیق و بی‌نظیر از زندگی داشته باشم.

هوش مصنوعی: زمانی که دزدی آسمانی به مقام سرلشکری من برسد، قلعه را به او خواهد داد.

هوش مصنوعی: سکوت کن و زبان به غیبت نگشای، زیرا که از این کار برای من دردسر و مشکل ایجاد می‌شود.