غزل شمارهٔ ۲۰

هرچقدر می‌خواهی با من جنگ کن و مرا بد بگو اما بدان که دود کوره حمام به اوج آسمان نمی‌رسد.

حتی اگر به آسمان برسد کی می‌تواند آسمان را تیره و غمگین کند؟ که آسمان خود از دود‌، این درخشش و لطافت را بدست آورده است.

عزیزم خود را بیش از این اذیت مکن و سر بر سنگ لجبازی و عناد مکوب‌، با نقش‌های گرمابه دشمنی و جنگ مکن.

اگر تو به ماه دشنام و ناسزا بگویی، آن دشنام به روی خودت باز می‌گردد و اگر بخواهی به او گستاخی کنی خودت در رنج می‌افتی.

قبل از تو بسیار افراد نادانی بودند که فریب دنیا را خوردند و تپیدند و تلاش کردند اما بجز «رضا» و تسلیم، درمان و چاره‌ای نیافتند.

خارپشتی دُم ماری را با دهان گرفت و آن خارپشت مکار خود را همچون توپ، گرد کرد.

آن مار نادان برای رهایی‌، خود را بیشتر و بیشتر بر خارپشت کوبید تا آنکه از خارهای او سوراخ‌سوراخ شد.

آن مار بی‌صبر بود و چاره‌اندیش نبود و خود را با شتاب به کشتن داد؛ اگر کمی صبر می‌کرد و نمی‌تپید، از آن زشت‌روی بدکار رها می‌شد.

تو هم بر خارپشت‌های بلاها خود را مکوب و مزن؛ یک زمانی صبر کن و آرام باش و این ورد را تکرار کن جاء القضا ضاق الفضا

پروردگار جهان‌ها فرموده است که من هم‌نشین صابران هستم، ای خدای همراه صابران! پس «افرغ علینا صبرنا».

من به دنیای دیگر رفتم، باقی را تو بگو ای پدر و هر دم از ما به صابران سلام و درود بگو.