غزل شمارهٔ ۱۸۲۶

هوش مصنوعی: هر کسی از تو درباره حوری‌ها سوال کند، زیبا و دلنشین خود را نشان بده، زیرا هر کسی هم که از ماه برایت صحبت کند، باید به آسمان برود و خودش را به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که دنبال زیبایی و فرشتگی است، باید چهرهٔ خود را به او نشان دهد و هر کسی که از خوشبوئی سخن می‌گوید، باید زلف‌هایش را باز کند تا نشان دهد که او نیز زیبایی و جذابیتی دارد.

هرکس ازت سوال کرد ابر ها چگونه کنار می‌ره و ماهِ زیبا چطور از پشت ابرها نمایان می‌شه؟ -برای پاسخ بهش کافیه که گره‌های بند قبای خودت رو باز کنی و بدن عریانت را نشانش بدی. و بگویی «اینچنین».

هوش مصنوعی: اگر از مسیح بپرسی که "چطور مرده را زنده کردی؟"، به او بوسه‌ای بده بر لب‌های ما که ما هم چنین کاری انجام داده‌ایم.

هوش مصنوعی: هر کسی از تو بخواهد که بگویی حال و روز عاشق کشته‌شده چگونه است، به او بگو که جان من تنها نمونه‌ای از این حال و روز است.

هوش مصنوعی: هر کس با نیکی و محبت از من بپرسد، ابروی خود را نشان می‌دهد، چون که ابروهایش دو برابر شده و این‌گونه است.

هوش مصنوعی: وقتی که جان از بدن جدا شود، دوباره به آن بازمی‌گردد. پس به کسانی که انکار می‌کنند نشان بده که این‌طور است.

هوش مصنوعی: در هر جایی که بروی، صدای ناله و عشق ما را می‌شنوی؛ این داستان ماست و حق خداوند است که چنین باشد.

هوش مصنوعی: در خانهٔ هر فرشته‌ای، دل من پر از درد و اندوه شده است. به آسمان نگاه کن و با نگاهی شاداب و زیبا به من بنگر.

هوش مصنوعی: من راز وصال و دوستی را فقط به نسیم صبح گفتم و نه کس دیگری، تا آنکه نسیم صبح به من گفت که چنین است.

هوش مصنوعی: کسی که نابینا است نمی‌داند بنده به حقیقت و راستین کجا می‌تواند برسد. در دستان هر فردی یک شمع روشنی وجود دارد که نشان‌دهنده درک و دسترسی به حقیقت است.

هوش مصنوعی: گفتم که بوی یوسف از کجا و به کدام شهر می‌رود؟ در جواب به من گفته شد که بوی حقیقت از جهان هستی و از فضایی که داریم می‌وزد، چنین است که همیشه در همه جا موجود است.

هوش مصنوعی: وقتی گفتم که چگونه می‌توانم با بوی خوش یوسف چشمانم را باز کنم، نسیم پرده‌دار تو به من نوری عطا کرد که همین‌طور است.

هوش مصنوعی: از تبریز، شمس‌الدین، آیا ممکن است که او با مهربانی به ما کمک کند و از سر لطف، نسبت به وفا و وفاداری ما توجه کند؟