غزل شمارهٔ ۱۷۵۱

هوش مصنوعی: نگذار که به خواسته‌ام برسم و از عشق تو سیراب شوم، بلکه مرا در حالتی عاشقانه و خواب‌آلود نگه‌دار.

هوش مصنوعی: به امید تو همیشه در حال عبادت و نماز هستم، ای آرزوی زیبای من که مثل یک مکان مقدس برایم هستی.

هوش مصنوعی: اگر خیال تو را در نابودی پیدا کنم، به سوی مرگ با شتاب خواهم رفت.

هوش مصنوعی: من به خاطر امید و خیال تو، مانند قلابی هستم که هر چیز ناپایدار و بی‌ارزش را به خود جذب می‌کند.

هوش مصنوعی: من به امید کسی که همه چیز را تدبیر می‌کند، در مسیر زندگی‌ام دچار مشکلات و ناملایمات هستم.

هوش مصنوعی: با رحمت خود به من محبت کن و مرا صاحب مقام و ارزش قرار ده، زیرا که این جدایی تو را نمی‌توانم تحمل کنم.

هوش مصنوعی: به دلیل غفلت و بی‌توجهی به زندگی واقعی، در تلاش و زحمت هستم و از این وضعیت دل‌ناله می‌کنم.

هوش مصنوعی: از وقتی که در دل و دیده‌ام را به روی تو باز کرده‌ام، تو برای من مانند خورشید و ماه می‌درخشی.

هوش مصنوعی: هرگاه نام تو را می‌شنوم، حالم به قدری دگرگون می‌شود که انگار مست شده‌ام و نام و القابم از یاد می‌رود.

هوش مصنوعی: وقتی که آتش عشق تو به من برسد، این دل من مانند سیمابی مضطرب و بی‌قرار خواهد شد.

هوش مصنوعی: دیگر صحبت نکن، چون در میان حرف‌هایم نمی‌توانم به سخنان زیبا و مفهومی دست پیدا کنم.