غزل شمارهٔ ۱۷۵۰

هوش مصنوعی: تلخی زندگی بر شیرینی‌ام تأثیر نگذارد و دلم از لذت‌های خوب خالی نگردد.

هر صبح مرا برهنه می کند می گوید که بیا من هم رخت و لباس خود را در آورده ام

هوش مصنوعی: در خانه، او به من اجازه نمی‌دهد که آرامش داشته باشم و نمی‌گذارد به کارم ادامه دهم؛ حالا من باید چه کار کنم؟

هوش مصنوعی: از نوشیدن از لیوان او سرم گیج شده و به خاطر دیدن او، جانم در بدنم بی‌تاب است.

هوش مصنوعی: هر هفت آسمان بر او تنگ است، زمانی که او به درون لباس من می‌آید.

هوش مصنوعی: از وجود او من به شیرینی دل و کلامی شیرین دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: او می‌گفت که تو در دست من هستی و من تو را به وجود آوردم، پس چرا باید به تو آسیب بزنم؟

هوش مصنوعی: من همچون چنگی هستم و تو با ضربه‌های خود بر روی هر رگ من نواخته می‌شوی. من به آرامی و با حس درونی‌ام به صدا درمی‌آیم.

هوش مصنوعی: اگر تو از من دل برکنی، دیگر دلی برای من نمی‌ماند و من چه کار می‌توانم بکنم؟