غزل شمارهٔ ۱۷۲۵

آیا به تو نگفته بودم از جایی که آشنایی مانند من داری نرو و در این تشنگی نابودکننده به جای اینکه به دنبال سراب ها بروی در کنار من که چشمه ی زندگانی بخش هستم بمانی؟

حتی اگر با خشم صد هزار سال از من دوری کنی در نهایت به سوی من باز خواهی گشت زیرا من پایان و هدف تو هستم.

مگر به تو نگفته بودم که دل به زیبایی های این جهان مشغول نکن و با زیبایی های دنیوی خودت را راضی نکن زیرا که نقاش بهشت رضایتمندی تو در نهایت من هستم؟

آیا به تو نگفته بودم که من مانند دریا هستم و تو مانند ماهی و تو هرگز نمی توانی به خشکی بروی زیرا فقط در وجود من زنده ای و من دریای با صفای تو هستم؟

آیا به تو نگفته بودم که مانند پرندگان احمق به دانه هایی که در دام پراکنده کرده اند و به سوی دام نرو؟ بیا به سوی من بازگرد زیرا من هستم که به تو نیروی پرواز بال زدن و حرکت کردن می دهم.

آیا به تو نگفته بودم که راه دل تو را خواهند زد و سردت خواهند کرد؟ به سوی من بازگرد چرا که منم که که آتش تابناک و گرمی دهنده ی دل تو هستم و تو را دلگرم خواهم کرد. 

مگر به تو نگفته بودم که تو را صاحب ویژگی های ناپسند خواهند کرد آنگونه که فراموش کنی که سرچشمه ی ویژگی های خوب من هستم؟

آیا به تو نگفته بودم که نپرسی نظم امور بندگان چگونه استوار می شود در حالی که می دانی خالق بی بدیل و بدون نیاز به ابعاد و جای و مکان من هستم؟

اگر دل تو روشن باشد باید بدانی که راه رسیدن به هدف از کدوم سوی است و اگر به صفات خداوندی نزدیک هستی بدان که فرمان فرما و راهنمای تو من هستم.