غزل شمارهٔ ۱۷۲۴

هوش مصنوعی: وقتی چشمم را باز می‌کنم، همه زیبایی‌های تو را می‌بینم و وقتی لب‌هایم را به نوشیدن می‌برم، همه شراب تو را می‌نوشم.

هوش مصنوعی: من با مردم صحبت کردن را حرام می‌دانم و وقتی نام تو به میان آید، سخن را طولانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به هزار روش و حالتی می‌کوشم، هر مسیری را که به سوی تو می‌برد، با شتاب و انرژی ادامه دهم.

هوش مصنوعی: اگر به دستم برساند، مانند خضر که آب حیات را دارد، از خاک کوی تو همان آب را بیرون می‌آورم و به صورت زیبا و شایسته‌ای ارائه می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر درد و غم تو مرا بخراشد و آزار دهد، از نرگس و گل صدبرگ دوری می‌کنم و به جمع‌آوری خارها می‌پردازم.

هوش مصنوعی: نور من از آفتاب و ماه فراتر می‌رود، چون زمانی که با لبخند دلنشینم به پادشاه قلبم نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که به شوق و اشتیاق فراوان پر و بال می‌زنم، مانند بهرام، به مسجد آسمان هفتم می‌روم تا نماز بخوانم.

هوش مصنوعی: هرگاه به سمت بدبختی و شوم ‌بختی بروم، تمامی خوشبختی‌ها را در برابر خود می‌بینم؛ و اگر به واقعیت‌ها توجه کنم، همه چیز واقعی می‌شود.

هوش مصنوعی: در پایان، من و قوم من مثل محمود خواهیم شد، همان‌طور که من خود را برای خوشنودی محمود آماده می‌کنم.

هوش مصنوعی: من همچون آفتاب می‌شوم و با حرارتی که از دل دارم، همه را مانند ذرات ریز، مست و عاشق می‌کنم.

هوش مصنوعی: معشوقه‌ام به من گفت که من تمام ناز و زیبایی‌ام را برای تو دارم، از تو می‌خواهم که در زمانی که دلبرانه ناز می‌کنم، نیازم را برآورده کنی.

هوش مصنوعی: اگر محبت و ناز تو را کنار بگذارم، تمام نیازهایم را برطرف می‌کنم و خود را به تمامی خواسته‌هایت وقف می‌کنم.

هوش مصنوعی: سکوت کن و لحظه‌ای را با آرامش طی کن تا بتوانم برای جشن و شادی تو ساز بزنم.