غزل شمارهٔ ۱۶۷۶

هوش مصنوعی: در نهایت، ای جان عزیز، من نتوانستم خشم خود را کنترل کنم و بدون شما نتوانستم آرامش یابم.

هوش مصنوعی: در دوری از تو تلاش کردم تا با این حقیقت کنار بیایم، اما واقعاً نمی‌توانم از دوری‌ام به راحتی بگذرم.

هوش مصنوعی: کی می‌تواند تحمل کند که من از جنس کهربا هستم و در عین حال، خود را از آن جدا نکنم؟

هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال روز وفا و وفاداری است، من که خودم آسیب‌دیده‌ام، از وفا و صداقت بی‌بهره‌ام.

هوش مصنوعی: به آرامی به او می‌گویم که دوباره بازگشته‌ای و به او می‌گویم، ای عزیزم، من شوق و شادی‌ام را پنهان نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: ای دل و جان و چشمان روشنت، من بدون تو هرگز آرام و مطمئن نخواهم بود.

هوش مصنوعی: در دل من غوغایی بود، اما به خاطر بی‌احترامی‌هایی که دیگران به من کردند، هیچ‌گاه به آن‌ها پاسخ ندادم و سکوت کردم.

هوش مصنوعی: تجربه کردم که هم مردن و هم زندگی در سرنوشت نهایی وجود دارند، اما هیچ‌کدام از این حالات مرا شگفت‌زده نکرد.

هوش مصنوعی: ای مطرب، برای خدا این پرده را بگو و نگو که من به خدا نرسیدم.