غزل شمارهٔ ۱۶۶۵

هوش مصنوعی: من به عشق تو بی‌تاب شده‌ام، می‌خواهم کم‌کم تو را دچار آشفتگی کنم و ویران دلتنگی و خواسته‌هایت شوم.

هوش مصنوعی: اگر دو صد خانه بسازی و مانند زنبورها زندگی کنی، من مانند مگس بدون خانه و بی‌قرار می‌شوم.

هوش مصنوعی: تو می‌خواهی مردم را متحیر کنی، من هم می‌خواهم تو را به حیرت و شگفتی بیفکنم.

حتی اگر کوه قاف هم باشی تو را به سنگ آسیاب تبدیل می‌کنم و می‌چرخانم.

هوش مصنوعی: اگر تو افلاطون و لقمان باشی، من با علم خودم می‌توانم در یک لحظه تو را نادان جلوه دهم.

هوش مصنوعی: تو در دستان من مانند مرغی مرده‌ای و من مانند صیادی هستم که می‌خواهم با دام‌گذاری، تو را به دام خودم بیندازم.

هوش مصنوعی: تو بر سر گنج نشسته‌ای و خوابیده‌ای، در حالی که من مثل یک مار خسته، تو را می‌پیچانم و به حرکت در می‌آورم.

هوش مصنوعی: هر چه دلیلی برای گفتن داری بیان کن، و اگر نمی‌خواهی هم خود را توضیح نده. من خودم در نشان دادن آنچه می‌خواهی اثبات می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی چیزی بگویی که بی‌معناست، بهتر است سکوت کنی. چون وقتی این گونه صحبت می‌کنی، می‌توانم تو را گمراه و سرگشته کنم.

هوش مصنوعی: چند وقت دیگر می‌خواهی تحت تأثیر این و آن باشی؟ اگر از این وضعیت بیرون بیایی، می‌توانم به تو کمک کنم.

هوش مصنوعی: ای صدف، وقتی در دریاى ما حضور پیدا کردی، مانند سایر صدف‌ها می‌خواهم تو را پر از گوهرهای باارزش کنم.

هوش مصنوعی: اگرچه بر گردنت تیغ‌هایی وجود ندارد، اما اگر بخواهم مانند اسماعیل، جانم را برای تو فدا کنم.

هوش مصنوعی: هرگز از آتش نترس، چون من مثل یک دوست و یار، می‌توانم با آن به تو زیبایی و شوق فراوان ببخشم.

هوش مصنوعی: اگر دامن تو را بگیرم، در بی‌پروایی‌ات، می‌خواهم مانند ماه، با نور دامن تو را روشن کنم.

هوش مصنوعی: من همچون پرنده‌ای هستم که بر سر تو نشسته‌ام تا تو را به مقام افریدون و سلطنت برسانم.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای سکوت کن و صدایت را کم کن تا من بتوانم به آرامی بخوانم و تو را مانند قرآن با دقت و احترام تماشا کنم.