غزل شمارهٔ ۱۵۱۷

هوش مصنوعی: تو از من می‌پرسی که چرا دیوانه‌ام، ولی من خودم هم نمی‌دانم چه چیزی باعث این حال و روزم شده است.

هوش مصنوعی: می‌گویی با این حال و روز غمگین من، وقتی که به عشق من بیایی، من چه می‌دانم؟

هوش مصنوعی: من در امواج عشق تو غوطه‌ورم، حالا تو بپرس کجایی، ولی من خودم هم نمی‌دانم کجا هستم.

هوش مصنوعی: تو از من می‌پرسی که آیا از رفتن به جایی که جان‌ها در آن قربانی می‌شوند، نمی‌ترسم، اما من نمی‌دانم چه چیزی در انتظار من است.

هوش مصنوعی: می‌گویی اگر تو به دست خدا کشته شوی، چه احساسی داری؟ اما من از خدایی که تو درباره‌اش صحبت می‌کنی، چه می‌دانم؟

هوش مصنوعی: تو از من می‌پرسی که به چه چیزی دیوانه‌وار می‌دوم، اما من چه می‌دانم در دنیای دیگر چه چیزهایی فراتر از روشنایی من وجود دارد؟

هوش مصنوعی: تو از من می‌پرسی که قفس برایم چه معنایی دارد، اما من نمی‌دانم که پرنده آزاد من چه احساسی دارد.

هوش مصنوعی: من راه درست را گم کرده‌ام، حالا نمی‌دانم که با آن زیبای ترک‌گونه‌ام چه باید بکنم.

هوش مصنوعی: من بلایی را نمی‌شناسم که از خوشی جدا باشد، زیرا بلای من به نهایت خوشی است و من چه می‌دانم.

هوش مصنوعی: یک شب ناگهان، شمس تبریزی از من جدا شد و من به تنهایی احساس می‌کنم که چه بسا نمی‌دانم چه بر من می‌گذرد.