غزل شمارهٔ ۱۴۶۸

مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۶۸

امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هم

از تو شکرافشانم، این جا هم و آن جا هم

دل بادهٔ تو خورده، وز خانه سفر کرده

ما بی‌دل و دل با تو، با ما هم و بی‌ما هم

ای دل که روانی تو، آن سوی که دانی تو

خدمت برسان از ما، آن جا و مُوصی هم

ما منتظر وقت و دل ناظر تو دائم

در حالت آرامش، در شورش و غوغا هم

از باده و باد تو، چون موج شده این دل

در مستی و پستی خوش، در رفعت و بالا هم

ابر خوش لطف تو، با جان و روان ما

در خاک اثر کرده، در صخره و خارا هم

با تو پس از این عالم، بی‌نقش بنی‌آدم

خوش خلوت جان باشد، آمیزش جان‌ها هم

زآن غمزهٔ مست تو، زآن جادو و جادوخو

خیره شده هر دیده، نادان هم و دانا هم

من ننگ نمی‌دارم، مجنونم و می دانی

هم عِرق جنون دارم، از مایه و سودا هم

از آتش و آب او، ای جسته نشان، بنگر

برگردان به زبان ساده

امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هم

از تو شکرافشانم، این جا هم و آن جا هم

هوش مصنوعی: امروز از بودن با تو خیلی خوشحالم و فردا هم از تو شکفتگی و شادی را در اینجا و آنجا به نمایش می‌گذارم.

دل بادهٔ تو خورده، وز خانه سفر کرده

ما بی‌دل و دل با تو، با ما هم و بی‌ما هم

هوش مصنوعی: دل ما تحت تأثیر شوق و محبت تو قرار گرفته و از مکانی که متعلق به ماست دور شده است. ما بدون دل و در کنار تو هستیم، همچنین تو بی‌ما نیز در کنار دل ما قرار داری.

ای دل که روانی تو، آن سوی که دانی تو

خدمت برسان از ما، آن جا و مُوصی هم

هوش مصنوعی: ای دل، تو که در آن سوی عالم هستی، ما را به خدمت رسان و پیام را به آنجا برسان.

ما منتظر وقت و دل ناظر تو دائم

در حالت آرامش، در شورش و غوغا هم

هوش مصنوعی: ما همیشه منتظریم که تو در حالتی آرام و بی‌خیال، حتی در روزهایی که همه‌جا شلوغ و پرهیاهوست، حضور داشته باشی.

از باده و باد تو، چون موج شده این دل

در مستی و پستی خوش، در رفعت و بالا هم

هوش مصنوعی: دل من تحت تأثیر باده و نسیم به حالتی شبیه موج درآمده است؛ در شادی و سرخوشی غرق شده و در اوج و بلندی احساس می‌کند.

ابر خوش لطف تو، با جان و روان ما

در خاک اثر کرده، در صخره و خارا هم

هوش مصنوعی: عبارت اشاره به این دارد که محبت و مهربانی تو مانند ابر، زندگی و روح ما را تحت تأثیر قرار داده است و حتی در دل سنگ و صخره نیز جای خود را باز کرده است.

با تو پس از این عالم، بی‌نقش بنی‌آدم

خوش خلوت جان باشد، آمیزش جان‌ها هم

هوش مصنوعی: پس از این دنیا، در کنار تو که دیگر انسان‌ها در آن نقشی ندارند، خلوت دل به خوبی برقرار می‌شود و ارتباط روح‌ها با یکدیگر به شکل زیبا و دلپذیری ادامه می‌یابد.

زآن غمزهٔ مست تو، زآن جادو و جادوخو

خیره شده هر دیده، نادان هم و دانا هم

هوش مصنوعی: چشم هر نادان و دانایی به خاطر جادو و زیبایی تو خیره شده است و از غمزه‌های تو مست شده‌اند.

من ننگ نمی‌دارم، مجنونم و می دانی

هم عِرق جنون دارم، از مایه و سودا هم

هوش مصنوعی: من از دیوانگی‌ام شرمنده نیستم و می‌دانی که چه حالتی از دیوانگی دارم، این حالت ناشی از عشق و احساسات عمیق من است.

از آتش و آب او، ای جسته نشان، بنگر

در آب دو چشم ما، در زردی سیما هم

هوش مصنوعی: به تماشای چشمان ما بنگر که در آن، نشانه‌ای از آتش و آب وجود دارد. با وجود رنگ پریده‌گی چهره‌ام، احساسی عمیق را می‌توان در چشمانم دید.

در عالم آب و گِل، در پردهٔ جان و دل

هم ایمنی از عشقت، وین فتنه و غوغا هم

هوش مصنوعی: در این دنیای خاکی و مادی، در دل و جان خود احساس آرامش و ایمنی از عشق تو دارم، حتی با وجود تمام آشفتگی‌ها و هیاهویی که وجود دارد.

زان طرهٔ روحانی، زان سلسلهٔ جانی

زُنار تو بر بسته، هم مؤمن و ترسا هم

هوش مصنوعی: از آن دسته موهای روحانی که به جانم پیوسته، تو با این زنجیر، مرا به خود بسته‌ای؛ ایمانی دارم که هم به مؤمنان و هم به غیرمؤمنان تعلق دارد.

غزل شمارهٔ ۱۴۶۸

اطلاعات

برگردان به زبان ساده