غزل شمارهٔ ۱۴۶۷

هوش مصنوعی: این ظاهر من چگونه است، ای بزرگوار؟ یک لحظه شبیه پری به نظر می‌رسم و لحظه‌ای دیگر مانند پری‌خوانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در آتش عشق خود، هم جمع و هم منتشر هستم؛ هم مانند شمعی که می‌سوزد و نور می‌دهد، و هم مانند دودی که در فضا پراکنده می‌شود. به عبارتی، در عین یکپارچگی، از حالت و موقعیتی آشفته و پراکنده نیز برخوردارم.

هوش مصنوعی: من فقط به گوش رباب توجه می‌کنم و دل خود را از خشم آزاد می‌گذارم. همچنین، هرگز نمی‌گذارم که صدای خوش زندگی به خاطر ضربات سازم آشفته شود.

هوش مصنوعی: من همچون شکر و شیر هستم و با خودم این احساس را به همراه دارم. هنگامی که طبیعت و دل عاشقم به هیجان می‌آید، زنجیرهای خودم را به حرکت درمی‌آورم.

هوش مصنوعی: ای آقاجان، من چه وضعیتی دارم؟ نه مثل کبک زیبا هستم و نه همچون باز قوی. نه خوبم و نه زشت. نمی‌توانم خودم را در هیچ دسته‌ای بگنجانم.

هوش مصنوعی: من نه در بازار هستم و نه بلبل گلزار. ای خواجه، نام من را بدان که تا بتوانی مرا شناسایی کنی.

هوش مصنوعی: من نه بندگی کسی را می‌پذیرم و نه آزاد هستم. نه مومن هستم و نه مانند آهن محکم. نه قلبی به کسی داده‌ام و نه محبوبی دارم که به او وابسته باشم.

هوش مصنوعی: اگر من در حالتی از شرم و نیکی هستم، این حالتم از خودم نشأت می‌گیرد و نه از دیگران. من به سوی آن کسی که مرا به این حال می‌کشاند، می‌روم و ناخواسته او را دنبال می‌کنم.